mormon.org ทั่วโลก
ผู้คนของเรา
ค่านิยมของเรา
ความเชื่อของเรา
เยี่ยมชมเรา
FAQ
.

สวัสดี ฉัน Nadja

  • Nadja Pettitt
  • Nadja Pettitt
  • Nadja Pettitt
  • Nadja Pettitt
  • Nadja Pettitt
  • Nadja Pettitt
  • Nadja Pettitt
  • Nadja Pettitt

เกี่ยวกับฉัน

ดิฉันเป็นภรรยา คุณแม่ ผู้อำนวยเพลงคณะนักร้องประสานเสียง ครูสอนเซมินารี นักดนตรี ช่างเย็บผ้า นักพูด และคนที่รักสิ่งสวยงามทั้งปวง การอาศัยอยู่ในปารีสช่วยให้ดิฉันได้เพลิดเพลินตามใจตนเองไปกับความชอบทางโลกในด้านอื่น ๆ เช่น การท่องเที่ยว ภาษา อาหาร เช่นเดียวกับศิลปะ แต่การอาศัยอยู่ในปารีสยังช่วยให้ดิฉันได้รับพรและโอกาสในการแบ่งปันความเชื่อ ค่านิยม และชีวิตของดิฉันกับผู้คนรอบข้างได้อย่างเสรีเช่นกัน

เหตุใดฉันจึงเป็นมอรมอน

คุณพ่อคุณแม่ดิฉันเป็นสมาชิกของศาสนาคริสต์ต่างนิกายกัน หลังจากคุณพ่อเสียชีวิต คุณแม่ต้องเลี้ยงดูดิฉันด้วยตนเอง ดิฉันได้รู้จักกับศาสนจักรมอรมอน วิธีการสวดอ้อนวอน และเพลงสำหรับเด็กของพวกเขาครั้งแรกเมื่อดิฉันยังเด็กมาก ตอนนั้นสุขภาพของคุณแม่ทำให้ท่านต้องอยู่โรงพยาบาล 3 สัปดาห์ และท่านฝากให้เพื่อนบ้านของเราดูแลดิฉัน สามีภรรยาคู่หนุ่มสาวชาวมอรมอนผู้เปี่ยมศรัทธา เมื่อคุณแม่กลับจากโรงพยาบาล ดิฉันบอกท่าน (ขณะที่อายุมากถึง 6 ปีครึ่ง!!!) ว่าดิฉันจะไม่ไปโบสถ์ “ของดิฉัน” อีกแล้วแต่จะไปโบสถ์กับเพื่อนบ้านจากนั้นเป็นต้นไป ดิฉันสอนท่านร้องเพลงที่ดิฉันเรียนมาและท้าทายท่านให้สวดอ้อนวอนด้วยกัน คุณแม่ดิฉันเปิดใจกว้างมากพอที่จะสร้างข้อตกลงว่าเราทั้งสองจะไปโบสถ์เดิมของดิฉันอีกหนึ่งครั้ง (ท่านไม่เคยไปกับดิฉันมาก่อน) และจากนั้นเราจะไปการประชุมวันอาทิตย์ของมอรมอน… …เราสองคนรับบัพติศมาเป็นสมาชิกศาสนจักรของพระเยซูคริสต์แห่งวิสุทธิชนยุคสุดท้ายเมื่อดิฉันอายุ 8 ขวบ ดิฉันสัมผัสได้ในตอนนั้น และยังคงสัมผัสได้ในวันนี้ ถึงความจริงของพระกิตติคุณของพระเยซูคริสต์ และคำสอนของพระองค์ให้ความหวัง ความเข้มแข็ง และความปรารถนาที่จะทำให้พระองค์พอพระทัยแก่ดิฉัน

วิธีที่ฉันดำเนินชีวิตตามความเชื่อ

เรียบง่ายและเป็นธรรมชาติ ดิฉันหวังอย่างนั้น ในชีวิตประจำวันนั่นหมายถึงการตื่นนอน 6 โมงเช้าพร้อมกับเด็กวัยรุ่นเพื่อศึกษาพระคัมภีร์ ตามด้วยการศึกษาข้อความจากพระคัมภีร์มอรมอนด้วยกันทั้งครอบครัว ในระดับที่กว้างกว่านั้น ดิฉันสอนชั้นเรียนประจำสัปดาห์สำหรับเด็กอายุ 14-18 ปี นอกจากนี้ดิฉันยังควบคุมคณะนักร้องประสานเสียงในเขตของเราด้วย เป็นหน้าที่ซึ่งดิฉันชอบมาก แม้จะเป็นเรื่องน่ากลัวที่ต้องรับผิดชอบในการสร้างสรรค์ดนตรีที่ไพเราะก็ตาม :) นอกเหนือจากนั้น ดิฉันพยายามพัฒนาความเมตตา ความเอื้ออาทร และความเอาใจใส่-และให้การกระทำสะท้อนความเชื่อมั่นของดิฉัน หากดิฉันเป็นชาวมอรมอนคนเดียวที่คนรอบข้างดิฉันเคยพบ ดิฉันต้องการให้พวกเขาได้สัมผัสว่า “เรา” เป็นอย่างไรจากตัวตนของ “ดิฉัน”