mormon.org Wereldwijd

Hallo, ik ben Ryan

  • Ryan Wright
  • Ryan Wright
  • Ryan Wright

Over mij

Ik ben 37. Net als anderen voel ik me jonger dan ik ben. Maar ik verwacht dat dit volgende maand door de komst van mijn vierde kind zal veranderen. Toen ik met mijn vrouw trouwde, wilden we zes kinderen. Totdat we de eerste kregen. Maar het blijft nog wel leuk — hoewel we het op vier gaan HOUDEN — maar dat zei ik ook na de vorige. Ik werk in de muziekbranche. Mijn kinderen denken dat ik de hele dag naar muziek luister, maar dat is niet zo. Ik weet nog steeds niet wat ik wil doen als ik volwassen ben. Met muziek werken is te leuk. Dat is geen echte baan. Mijn vrouw denkt dat ik in ontkenning ben en het maar gewoon moet accepteren. Meestal heeft ze gelijk. Op mijn negentiende stopte ik met de hogeschool en ging ik twee jaar voor de kerk op zending naar Seoul (Zuid-Korea). Toen begon ik pas aan anderen te denken. Je zou denken dat ik dat al geleerd had, aangezien ik zes broers en zussen had – maar ik was koppig. Als ik die twee jaar niet met iets groters dan mezelf bezig was geweest, zou ik niet hetzelfde zijn geworden. Sinds ik zestien jaar geleden ben thuisgekomen, denk ik dagelijks aan mijn zending terug.

Waarom ik mormoon ben

Mijn vrouw en ik zeggen dat we ‘erin’ moeten komen om aan te geven dat we ons beste beentje voor moeten zetten. Dan denk ik minder aan mezelf, help ik vaker, verdraag ik meer en geef ik minder kritiek. Ik luister meer en praat minder. Mijn hart is zacht en ik ben rustig. Ik speel meer met mijn kinderen. Ik ben eerlijker tegenover mezelf en anderen. Ik ben optimistischer en enthousiast over onze toekomst. Ik heb minder behoefte aan spullen en meer aan mensen. Ik ben minder hoogmoedig en stel mezelf meer open. Mijn gezin vindt het fijner als ik ‘erin’ ben gekomen. Mijn vrienden en collega’s vinden me aardiger en vertrouwen me meer – ikzelf ook en dat zou jij ook doen – maar anders is het niet zo best. Ik ben mormoon omdat ik beter wil zijn. Dat kan ik niet alleen. Het leven is ingewikkeld, en hoe ouder ik word, hoe ingewikkelder het wordt. En de antwoorden liggen niet in de boeken voor persoonlijke ontwikkeling, hersenoefeningen en diëten. De enige manier die ik gevonden heb, is door de macht van Jezus Christus, want Christus kent mij: mijn goede en slechte kanten. Hij gelooft in mij. Daardoor krijg ik hoop. Hij laat me zien hoe ik kan genezen en toont me stap voor stap hoe ik het beste uit mezelf haal, hoe moeilijk het ook is of hoe vaak ik ook gefaald heb. Datzelfde gevoel heb ik bij mijn eigen zoon. Mijn oudste zoon is bijna tien. Hij heeft het moeilijk. Hij raakt snel gefrustreerd. Ik zie dat hij zijn best doet, maar soms lukt het gewoon niet. Het is hartverscheurend om hem gekwetst, verdrietig of eenzaam te zien. Ik zou er ALLES aan doen om te zorgen dat hij zich beter voelde, en ervoor te zorgen dat hij dat zelf doet, zodat het ook goed met hem gaat als ik er niet ben. Christus doet hetzelfde voor mij. Godsdienst is geen theologische studie, maar een levenswijze. Voor mij betekent mormoon zijn dat ik door Christus een beter mens word, gemoedsrust vind en mijn gezin help. Het is erg persoonlijk en het komt dagelijks terug. Want als ik een betere Ryan wil worden, moet ik VEEL MEER doen dan naar de kerk gaan. Ik heb nog een lange weg voor de boeg. Ik ben nog lang niet zo goed als ik zou moeten zijn, vooral als je bedenkt welke mogelijkheden ik allemaal heb. Maar ik doe mijn best. Daar draait het mormonisme allemaal om: gewoon proberen om door Christus beter te worden.

Persoonlijke verhalen

Wat is hoop en waar hoopt u op?

Ik weet nog dat ik me op een avond in mijn laatste studiejaar erg beroerd voelde. Ik zou dat semester afstuderen en had verkering met iemand van wie ik nog steeds niet overtuigd was dat ze ‘de ware’ was. Ik had voor het toelatingsexamen van een rechtenstudie geleerd, maar een maand eerder had ik een baan in Zuid-Korea aangeboden gekregen en de volgende dag moest ik beslissen of ik hem wilde aannemen. Dus na een lang telefoongesprek met mijn vader over de ‘valkuilen’ van mijn rechtenstudie opgeven en naar de andere kant van de wereld verhuizen, liep ik mijn appartement uit en maakte ik een wandeling over de campus. ’s Avonds laat voelde het alsof ik er alleen voorstond en ik mezelf tegenkwam. Het werd me allemaal teveel. Als ik nou eens de verkeerde keuze deed? Als dit meisje nou eens de ware was? Was dit de juiste loopbaan voor mij? Ik kan me nog levendig herinneren hoe bang ik was. Toen ik mijn ziel voor mijn hemelse Vader uitstortte en om leiding vroeg, kreeg ik geen antwoord. De verdoving van gedachten verdween niet. In plaats daarvan voelde ik dat Hij zei: ‘Ryan, wees gewoon gehoorzaam en vertrouw Me. Dan zorg Ik wel voor je.’ Dat was het dan. Geen duidelijkheid over wat ik moest doen. Slechts een geruststelling dat ik niet bang hoefde te zijn. De volgende dag was ik nog onzeker, maar nu had ik hoop en was ik niet bang. Ik nam de baan aan en verhuisde drie maanden later naar Seoul (Zuid-Korea). Vier maanden later kwam ik mijn aanstaande vrouw voor het eerst tegen, hoewel we allebei tienduizend kilometer van huis waren. Ze was een week eerder uit Canada aangekomen om in Zuid-Korea Engelse les te geven. Na een huwelijk van zes jaar, liep ik voor het eerst met Erin en onze twee kinderen over de campus van mijn oude hogeschool. Toen we daar liepen, zat mijn tweejarige dochtertje op mijn schouders en rende ons vierjarige zoontje om ons heen. Het was heerlijk weer. Toen ik naar mijn mooie, moedige, geweldige vrouw keek, leek het alsof de tijd even stilstond. Eindelijk begreep ik waarom ik jaren daarvóór op diezelfde plek dat antwoord op mijn smeekbede had gekregen: ‘Dit had ik voor jou in gedachten.’ Het was allemaal de moeite waard. Ik zou er alles voor over hebben om die avond naar die verdwaalde, bange jongen terug te gaan die naar antwoorden zocht, en hem een kleine glimp te laten opvangen van al het mooie wat hem te wachten stond. Door het evangelie van Jezus Christus heb ik geleerd om op mijn hemelse Vader te vertrouwen en om hoop te hebben.

Hoe ik mijn geloof naleef

Mijn geloofsovertuiging naleven is iets wat alleen in de details van mijn levenswijze tot uiting komt. Enkele van mijn collega’s waren in feite geschokt toen ze erachter kwamen dat ik mormoon ben. Ja, mormonen LUISTEREN OOK NAAR MUZIEK! Ik loop niet met mijn geloof te koop, maar ik verberg het ook niet. Ik zeg mijn gebeden niet alleen als ik iets nodig heb. Mijn lidmaatschap zou niets betekenen als ik geen relatie met mijn hemelse Vader had. Dat is de basis van mijn geloof en die versterk ik het beste door met Hem te praten. Deze zomer probeer ik iets nieuws: vóór het slapengaan ga ik me alleen concentreren op waar ik dankbaar voor ben — ik vraag nergens om. Zo herken ik hoe ik die dag ben gezegend en wat ik heb gekregen. En dan vraag ik ’s ochtends en ’s middags wat ik nodig heb. Tot dusver bevalt het me wel. Iets anders kleins maar belangrijks is dat ik dagelijks tijd reserveer om de Schriften te bestuderen. Op de een of andere krachtige, onverklaarbare manier hebben het Boek van Mormon en de Bijbel meteen invloed op mijn gemoedstoestand — mijn ruwe kanten worden glad gestreken en alles verschijnt in het juiste perspectief. Op die manier leef ik naar mijn geloof: door Schriftstudie en gebed. Daardoor kom ik ‘erin’ en vanaf dat moment begint het allemaal.