mormon.org Wereldwijd

Hallo, ik ben Rose Yvette

  • Rose Yvette
  • Rose Yvette
  • Rose Yvette
  • Rose Yvette
  • Rose Yvette
  • Rose Yvette
  • Rose Yvette
  • Rose Yvette

Over mij

Mijn beroep is kunstenares, schilder en graficus. Ik werk thuis in mijn atelier in Virginia (VS) en schilder voornamelijk de menselijke gestalte. Ik ben in 1990 in de schone kunsten en in kunstgeschiedenis afgestudeerd. Ik geef ook les in mijn atelier. Maar allereerst ben ik echtgenote, en moeder van vier lieve kinderen tussen de negen en negentien. Ik ben steeds op zoek naar het evenwicht tussen het gezin en mijn creatieve kant. Ik zoek voortdurend naar leiding van de Heer om ons drukke leven aan te kunnen en het belangrijkste eerst te doen, namelijk het stoffelijke en emotionele welzijn van mijn gezin. Hoeveel succes ik ook in mijn vak heb, de grootste zegeningen komen uit de waardevolle band voort die ik met mijn gezin heb. Het moederschap is echt de moeilijkste taak die ik ooit op mij heb genomen, maar ik heb er ook veel aan en zo blijf ik met beide benen op de grond. Wat ik niet verwacht had, is dat mijn kunst ook veel diepzinniger is geworden doordat ik nu vanuit mijn beleving als vrouw en moeder schilder.

Waarom ik mormoon ben

Ik werd lid van de kerk toen ik negentien was. Ik kende de kerk al bijna mijn hele leven, aangezien mijn buur, die familie van mijn beste vriendin was, mormoon was. Vanaf mijn vijfde was ik veel bij hen thuis. Ik vond dat er altijd een bijzondere sfeer heerste. Ik merkte ook hoe ze in dat gezin met elkaar omgingen, ging een paar keer mee naar een kerkactiviteit, leerde andere leden van de kerk kennen en kreeg altijd datzelfde gevoel. Ze straalden iets uit dat ik ook wilde uitstralen. Ik wilde dat geheim tot geluk hebben. Maar als kind bleven die dingen nog een beetje in mijn achterhoofd hangen. Pas toen ik achttien was, toen ik eerste- of tweedejaarsstudent aan de hogeschool was, vond ik al die dingen plotseling veel belangrijker. Na een jaar studie was ik ontstemd omdat veel denkbeelden en doelen in deze verwarrende wereld zo oppervlakkig en zinloos zijn. Daarom had ik het gevoel dat er meer moest zijn dan dagelijks proberen te overleven. Ik wist dat ik op zoek naar God moest gaan. Ik wilde weten welke kerk waar was. Ik had van huis uit weinig over het geloof meegekregen. Daarom onderzocht ik veel godsdiensten. In die tijd stuurde mijn beste vriendin de zendelingen naar me toe. Vroeger had ik me daar misschien aan geërgerd, maar op dat moment zocht ik actief naar antwoorden. Ik wilde het zelf weten. De boodschap van de zendelingen over het plan van onze hemelse Vader klonk mij bekend in de oren. Het was alsof ik deze dingen al wist maar ze nog eens moest horen. Het klonk allemaal zo vertrouwd. Ik wilde dingen die echt van waarde zijn, en geen vergankelijke, wereldse blijdschap. Ik wilde echt gelukkig zijn. Het klonk waar dat God een plan van geluk heeft. Voor mij is het goud waard om te weten dat mijn hemelse Vader een liefdevolle Vader is, dat ik zijn kind ben, en dat Hij zijn Zoon Jezus Christus stuurde om de verzoening te wrochten en voor ons op te staan omdat Hij van ons hield. Om de een of andere reden betekende het plotseling veel voor mij. Ik wist in mijn jeugd wel het een en ander over God en Jezus Christus, maar kende Hen niet en wist weinig over de inwoners en godsdienst waar ik opgroeide. Maar opeens ging er een lichtje branden, omdat ik wist wie God en zijn Zoon waren en wie ik was. Ik vond het heerlijk om meer te weten te komen over het plan van geluk van mijn liefdevolle hemelse Vader. Ik heb een doel, het leven heeft richting en relaties en gezinnen hebben een betekenis. Die liefde wilde ik ook in mijn relatie en mijn gezin hebben. Het klonk zelfs logisch dat de Heer de herstelling van zijn kerk middels Joseph Smith heeft ingeleid. Hij was de eerste profeet van deze laatste bedeling. Jezus Christus moest de priesterschapsmacht en alle daarbij behorende sleutels middels hem herstellen. Het klinkt waar dat Jezus Christus de kerk leidt, niet Joseph Smith. Zijn apostelen en profeten streven naar de rechtstreekse leiding van zijn Geest. Deze kerk is niet van mensen. Bovendien maakte het ook veel verschil uit dat de zendelingen zeiden dat ik aan God zelf kon vragen of al deze dingen waar zijn, en dat ik zelf een antwoord kon krijgen. Dat klonk voor mij als het belangrijkste kenmerk van een ware godsdienst. Ik hoefde hen niet op hun woord te geloven. Na veel studie, onderzoek en gebed kon ik het zelf aan God vragen. Toen de zendelingen mij lesgaven, had ik dezelfde gevoelens, voelde ik die bijzondere geest, die ik vroeger bij mijn beste vriendin thuis voelde. Ik kreeg een warm gevoel in mijn boezem en wist dat al die dingen waar waren. Ik kreeg het antwoord dat ze inderdaad waar waren. Nu, 23 jaar na mijn doop als lid van De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen, is mijn blik niet op het verleden maar op de toekomst gericht. Het is onmogelijk om alle zegeningen op te sommen die ik ontvangen heb. Door het evangelie heb ik een rijk gezegend en vol leven, waarin ik Gods hand kan herkennen als ik Hem dagelijks door gebed en Schriftstudie zoek. Mijn man en ik zijn in de Washington D.C.-tempel getrouwd. Dat is nu twintig jaar geleden. Ik ben bovenmatig gezegend dat ik het evangelie heb om mijn vier kinderen mee op te voeden, want ik weet dat het niet de bedoeling is dat we er alleen voor staan. We kunnen God om leiding vragen en het volmaakte pad van Jezus Christus bewandelen. Ondanks dagelijkse fouten kunnen we ons altijd oprecht bekeren, zodat we een goede relatie met Hem houden. Het is een onuitsprekelijke vreugde om te zien dat mijn kinderen in kennis daarvan toenemen en dat hun getuigenis van de Heiland en de volheid van het evangelie ook groeit, want ik weet dat het als een anker voor hen zal zijn en dat het niet uitmaakt welke storm er woedt, omdat ze weten naar welke Bron ze kunnen opkijken om al hun moeilijkheden te doorwaden. Als ik kijk naar mijn vroege tienerjaren, toen ik zonder de volheid van het evangelie opgroeide en daarom niet dat gat kon dichten, en als ik dat dan afsteek tegen mijn tieners, die verstandigere keuzen maken, de leringen van het evangelie ten volle toepassen en aanspraak op alle zegeningen ervan maken, zie ik het rechtstreekse bewijs dat het evangelie waar is. Ik zie wat voor geweldige, veelzijdige, goed functionerende, bekwame, gelukkige mensen ze worden. Dat komt doordat ze het evangelie naleven. Ze concentreren zich meer op wat belangrijk is. Ik zie ook dat ze een menslievend, zorgzaam hart ontwikkelen en constant de kans krijgen om hun eigen belangen opzij te zetten en anderen te helpen. Ze ontwikkelen een integer en deugdzaam karakter. Ik ben heel trots op hen. De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen is de ware, herstelde kerk van de Heer. Ik ben blij dat ik weet dat het priesterschap is hersteld en dat de vensters van de hemel open staan. Ik heb veel grote en kleine wonderen in mijn leven gezien, wat vaak persoonlijke bevestigingen van de Geest waren dat al deze dingen waar zijn. Ook heb ik veel wonderen in de kerkorganisatie gezien, omdat ik veel leidinggevende functies heb bekleed en achter de schermen heb gestaan. Ik zie dat de leidinggevenden de leden liefhebben en voor hen zorgen, en dat de Heer hen bijstaat naargelang zij de leiding van Jezus Christus door de Heilige Geest zoeken. Ik zie altijd dat ze bij hun werkzaamheden denken: Heer wat wilt u dat ik doe, niet mijn wil maar de uwe? Ik heb gewone, stille mensen buitengewone dingen zien doen. Ook zie ik in dat de kerk waar is door die reine liefde van Christus en de vriendelijke, fijne omgang met de kerkleden van mijn gemeente, waar ik ook woon. Wij voelen dat dit de ware kerk van de Heer is, want Hij zou haar oprichten op een plaats waar ieder lid de kans krijgt om elkaar te helpen en voor elkaar te zorgen, waar dagelijks ongeziene liefdediensten voorkomen, en waar men hulp in tijd van nood biedt en waar men niemand aan zichzelf overlaat. De gezinnen in onze gemeente zijn veel met elkaar bezig. We leren van elkaar, we helpen elkaar, we voeden samen onze kinderen op, we lachen en huilen samen en zijn elkaar tot zegen. Dat zijn ook blijvende, betekenisvolle vriendschapsbanden. Zo hoort Zion te zijn. De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen is de ware organisatie van de Heer. Ik ben mormoon omdat ik met mijn hele wezen weet dat het evangelie waar is en dat het is ontworpen om ons werkelijk gelukkig te maken, zodat ons leven op aarde zin heeft en we hier fijne, betekenisvolle relaties kunnen aangaan; zodat we de reine liefde van Christus in die omgang voelen, en deze waardevolle deugd kunnen ontwikkelen en oefenen door elkaar te dienen en verder dan onszelf te kijken. We moeten elkaar helpen om in de hemel te komen, door elkaar bij te staan en ons gezin mee te nemen. Ik weet dat God echt bestaat, dat Hij gebeden verhoort, inclusief de mijne, en dat de Heer Jezus Christus door zijn vriendelijkheid en daden het volmaakte voorbeeld heeft gegeven om gelukkig te worden. Dit is mijn getuigenis. In de naam van Jezus Christus. Amen.

Persoonlijke verhalen

Wat doet u om uw gezin te versterken en succesvol te maken?

Ondanks alle verleiding om helemaal in een kunstcarrière op te gaan, heb ik met mijn man besloten dat ik voor de kinderen thuisblijf. Ik weet zeker dat enkele van mijn leerkrachten teleurgesteld waren over mijn besluit, omdat ze hoopten dat ik meteen na mijn opleiding aan een succesvolle, veeleisende carrière zou beginnen. Maar we hebben deze beslissing genomen omdat we het konden. En we zouden nooit een oordeel vellen over een werkende of alleenstaande moeder die buitenshuis moet werken. Deze beslissing past binnen onze gezinssituatie. Ik heb ervoor gekozen om mijn kunstcarrière uit te stellen tot ze ouder zijn, of om er maar weinig tijd in te steken, vooral omdat ze nu zo jong zijn. Na negentien jaar lang kinderen te hebben opgevoed, ben ik blij dat ik dat heb besloten; niet alleen omdat ik er in goede, slechte, fijne en moeilijke tijden bij ben geweest, maar ook omdat je die momenten niet opnieuw kunt beleven als ze eenmaal voorbij zijn. En die negentien jaar zijn snel voorbij gegaan. Ik zal er nooit spijt van hebben dat ik thuis bij mijn kinderen ben gebleven. Ik voelde me er nooit toe gedwongen. Het was mijn beslissing. De wereld mag mijn beslissing dan wel afkeuren en mij als minder intelligent beschouwen, maar het doet er niet toe als je bedenkt dat het moederschap toch niet om jezelf draait. Het gaat om de kinderen en om dat ik hun kleine hartjes en hun verstand voed, zodat ze zelfredzame, goed functionerende, bekwame, bedachtzame mensen met integriteit en een goed karakter worden. Bovenal moeten ze zich geliefd voelen, zelfverzekerd over hun identiteit als kinderen van God zijn en bekend zijn met de volheid van het evangelie van Jezus. Nu drie van mijn vier kinderen in hun tienerjaren zijn, zie ik nog beter in dat zij en ik veel aan mijn beslissing hebben gehad om als moeder thuis te blijven. We hebben een hechte, sterke band en ik zie wat voor mensen ze zijn geworden. Ze hebben niet alleen een goed karakter, hoge normen en verantwoordelijkheidsbesef, maar nu ze ouder zijn, zijn ze goed met mij bevriend. Tenslotte is de opzet van van het volle evangelie om gezinnen te helpen en betekenisvolle banden met onbeperkte liefde te smeden, ook al is het soms moeilijk. Ons wordt aangeraden om samen te bidden, voor elkaar te bidden, elkaar te helpen en te dienen en elkaar onvoorwaardelijk lief te hebben. In tegenstelling tot anderen hebben ouders recht op antwoorden op gebeden over hun heilige verantwoordelijkheid voor hun kinderen. Ons wordt aangeraden om onze hemelse Vader bij ons ouderschap te betrekken. Dat is een enorme troost. Als ouder zijn veel van mijn gebeden over de geestelijke behoeften van mijn kinderen verhoord. Ik wist het zelfs als er een kind in geestelijk gevaar verkeerde. Ik ben erg dankbaar voor de kracht van het gebed. Het betekent dat God echt bestaat en dat de volheid van het evangelie in deze laatste dagen waar is. Ik zie dagelijks zijn hand in de kleine, subtiele details van mijn leven. Ik kan mijn hemelse Vader vragen hoe ik mijn tijd het beste besteed en mijn gezin het beste dien. Ook overwin ik door gebed soms frustratie, aangezien er in een gezin vaak frustraties en moeilijkheden voorkomen en omdat soms iedereen wat anders wil. Als ik mijn opvoedstijl op de liefde van Jezus Christus baseer, worden mijn kinderen er steeds aan herinnerd dat ze kinderen van God zijn. Als ik op die frustrerende momenten even afstand neem en een gebed zeg om mijn gedachten leeg te maken door me af te vragen hoe de Heiland ermee om zou gaan, of om kracht te vragen, vaar ik niet tegen anderen uit, kan ik redelijker met de situatie omgaan en wordt ieders waardigheid behouden. Tenslotte heeft onze hemelse Vader ervoor gezorgd dat gezinnen een hechtere band krijgen als ze dagelijks de beginselen van gebed en Schriftstudie toepassen, persoonlijk en als gezin om hulp uit de hemel met hun dagelijkse bezigheden bidden en zinvolle tijd met elkaar doorbrengen, wat vaak juist gebeurt als het niet gepland wordt.

Hoe ik mijn geloof naleef

Op het moment werk ik als kinderkamerleidster van kinderen van anderhalf tot en met drie en ben ik vrijwilligster in het planningscomité voor de jaarlijkse jeugdconferentie. Dat laatste doe ik al jaren. Door de jaren heen ben ik in de kerk werkzaam geweest als jongerenleidster, en in de kerkelijke vrouwenorganisatie en organisatie voor jonge kinderen. Ook ben ik organiste, pianiste en dirigente in mijn wijk geweest en zing ik vaak in het kerkkoor.