mormon.org Wereldwijd

Hallo, ik ben Rochelle

  • Rochelle
  • Rochelle
  • Rochelle
  • Rochelle
  • Rochelle
  • Rochelle
  • Rochelle
  • Rochelle

Over mij

Ik ben een huismoeder met vier fantastische kleine kinderen! Ik heb twee meisjes en twee jongetjes. Beide jongens hebben handicaps. Ik lijk altijd wel ergens naartoe te moeten. Dat is denk ik kenmerkend voor het leven van een moeder, maar ik vind het heerlijk! Ik ben opgegroeid in Idaho en heb gestudeerd in Utah, waar ik mijn man ontmoette. Toen we waren afgestudeerd, trouwden we en verhuisden we voor een vervolgstudie naar UNC Chapel Hill. Daarna verhuisden we naar Iowa, waar we ons eerste kind kregen. Ethan werd geboren met een spastische verlamming. Daar kwamen we pas achter toen hij zes maanden oud was. We vernamen dat hij in de baarmoeder een beroerte had gehad. Dat bracht allemaal problemen met zich mee, waaronder mentale handicaps en aanvallen. Door dit alles zijn we erg dankbaar voor ons geloof in God, wat ons werkelijk heeft geholpen om met de moeilijkheden van het leven om te gaan. We wonen nu dertien jaar in Texas en vinden het hier heerlijk! We hebben onze twee dochters hier gekregen en hebben in 2006 Derick geadopteerd. Hij heeft het syndroom van Down, praat niet en moet nog zindelijk worden, dus het is bij ons een beetje een gekkenhuis. De jongens zijn even oud, zowel in jaren als gemeten in ‘levensvaardigheden’ op school, waar ze geweldige leerkrachten hebben. Als ik even wat tijd voor mezelf heb, lees ik graag. En ik reis graag. Door de week doe ik vrijwilligerswerk op de school van de kinderen. Ik ben de klassenmoeder voor de klassen van mijn dochters. De afgelopen jaren is familiegeschiedenis een nieuwe passie voor me geworden. En ik doe vrijwilligerswerk in het plaatselijke kinderziekenhuis. Ik houd ervan om mijn woning te verfraaien, te naaien en in de tuin te spelen. Mijn rozen kosten mij meer energie dan ze verdienen!

Waarom ik mormoon ben

Mijn voorouders bevonden zich onder de eersten die ‘mormonen’ werden genoemd, maar dat is niet wat mij een mormoon maakt. Het is mijn geloof in Jezus Christus. Hoewel ik geboren ben uit goede ouders die lid van de kerk waren, moest ik zelf beslissen of ik geloofde wat ze me leerden. Voorouders van mij hoorden al bij de kerk voordat het een kerk was. Een van hen nam een hypotheek op zijn boerderij om het Boek van Mormon te laten drukken. Maar ironisch ging mijn vader niet naar de kerk, hoewel hij was opgegroeid in deze bekende mormoonse familie. Toen hij negentien was, moest hij op zijn knieën gaan om vast te stellen of het waar was. Eerst vroeg hij God gewoon of het waar was. Toen vroeg hij of dit zijn kerk was. Ik ben zo blij dat hij dat deed, want daarmee bood hij onze familie een nieuw begin. Hoewel deze familie hele oude mormoonse wortels had, worstelden de vaders van de gezinnen generaties lang met alcoholisme, wat veel levens en gezinsbanden verknoeid had. Dus in veel opzichten leerde mijn vader zichzelf aan om vader te zijn. Aangezien ik het oudste kind ben, hoef ik denk ik niet uit te leggen dat dit voor mij wat moeilijke momenten veroorzaakte! Maar desondanks probeerden mijn ouders ons vooral te leren hoe we zelf meer over Jezus Christus te weten konden komen, in Hem te geloven en een getuigenis van Hem te krijgen. Ze moedigden ons al heel jong aan om in de Schriften te lezen en te bidden om antwoord op onze vragen. Ik las het Boek van Mormon voor het eerst toen ik in de zesde klas zat. Toen ik het uit had wist ik eerlijk gezegd niet wat ik geacht werd te voelen. Ik denk dat ik vuurwerk of zo verwachtte. Maar ik bleef proberen het goede te doen en in de loop van de volgende paar jaar kreeg ik door de kerkprogramma’s veel kansen om de Heilige Geest te voelen. Op een gegeven moment vroeg ik me af: ‘Wat geeft je het meeste geluk?’ Ik wist dat ik het gelukkigst was als ik God gehoorzaamde. Tegen de tijd dat ik naar de universiteit ging, had ik een sterk geloof in het evangelie van Christus. Sommige mensen zeiden tegen mij: ‘Jouw familie aan beide zijden is altijd mormoon geweest (sinds het bestaan daarvan). Natuurlijk ben je mormoon!’ Maar ieder moet zelf beslissen wat hij gelooft. Ik dacht aan mijn voorouders en vroeg me af of ik bereid zou zijn al mijn bezit kwijt te raken om een controversieel boek uit te geven? En waarom zou een ander haar comfortabele huis midden in de winter onder bedreiging met een vuurwapen verlaten? Waarom niet gewoon die nieuwe godsdienst opgeven en vervallen in je oude comfortabele leven? Ik moest er zelf achter komen dat die mensen gedreven werden door een geloof dat in hun hart brandde en dat ze niet konden ontkennen. Ik heb nu datzelfde geloof. Mijn ouders en voorouders hebben mij dat niet gegeven. Ze hebben me alleen de middelen ertoe gegeven, en ik heb er zelf moeite voor moeten doen. Maar het is sterk en onmiskenbaar. Ik weet dat het Boek van Mormon waar is en dat het van Jezus Christus getuigt. Ik weet dat dit zijn kerk is. Dit geloof geeft mij een gemoedsrust die de drijvende kracht achter alle beslissingen in mijn leven is en mij onbeschrijflijk geluk en vreugde geeft.

Persoonlijke verhalen

Hoe heeft de Heilige Geest u geholpen?

Alle grote beslissingen in mijn leven heb ik genomen nadat ik naar de Heilige Geest had geluisterd. Zijn leiding kan voor iedereen anders zijn. En zelfs voor mij persoonlijk kan het variëren van gewoon een heel goed gevoel hebben over een beslissing tot echte woorden horen in gedachten, of soms heb ik gewoon een fijn gevoel en sta zelf wel eens op het punt om in tranen uit te barsten. Maar hoe het ook gaat, ik heb dan vertrouwen in de richting die ik moet inslaan. Een van de grootste beslissingen die ik heb genomen, was ons zoontje adopteren. Dat was echt niet mijn eigen idee, maar iets waar God mij vanaf het begin toe bracht (door de gevoelens van de Heilige Geest). Ik had al drie kinderen gekregen via een keizersnede (en één kindje kwijtgeraakt tussen de vierde en zesde maand van de zwangerschap) en dus zei mijn arts dat we beter geen kinderen meer konden krijgen. En eerlijk gezegd vond ik dat prima. Onze oudste had handicaps, en met onze twee jongere meisjes was het thuis een hele drukte! En toen, een jaar na de geboorte van onze jongste, zag ik bij fitness op de tv iets over kleine meisjes in Chinese weeshuizen. Een stemmetje in mijn hoofd zei: ‘Dat zou je kunnen doen.’ Het voelde alsof die stem helemaal uit het niets kwam. Maar ik wist dat het de Heilige Geest was die ons zei dat we een kind moesten adopteren. Enfin, anderhalf jaar later. Mijn man en ik reden na een week kamperen met ons gezin naar zijn ouders. Tijdens die fijne tijd die we met onze dierbaren doorbrachten, begon mijn man over adopteren, want hij wist dat het leven om je familie draait. Ik besefte dat dit de bal aan het rollen bracht. Nou is grote plannen hebben tot daar aan toe, maar ze werkelijk uitvoeren was wat beangstigend. Nou goed, eigenlijk heel erg beangstigend! Toen we weer in Texas waren, begon ik te bidden wat we moesten doen. Ik kreeg zo’n rechtstreeks, concreet antwoord dat ik wist dat het geen twijfel leed wat onze koers moest zijn. Mijn hoofd liep over van woorden die niet van mijzelf kwamen. Het voelde net alsof het Schriftuur was. Ik stond op en de tranen stroomden over mijn wangen. Vanaf dat moment wisten mijn man en ik allebei dat we een gehandicapt kind zouden adopteren. Ik hoopte concreet op een jongetje met het syndroom van Down, ongeveer zo oud als onze zoon. Na ons eerste kind hadden we het gevoel dat we wisten wat we deden. En er zitten zoveel gehandicapte kinderen in de pleegzorg. Ze hebben een liefdevol, permanent thuis nodig. Zo’n vier dagen later vond ik via een adoptielink op de website van een fastfoodketen een jongetje. Hij was een maand ouder dan onze oudste zoon en had het syndroom van Down. Mijn eerste gedachte was: ‘Ik zou van dat jongetje kunnen houden.’ Mijn man was toen in de woonkamer aan het dansen met de kinderen. Ik kon me indenken dat dit jongetje erbij paste. Ik liet mijn man de webpagina zien en hij vond dat ook. Het duurde ongeveer acht maanden voordat we hem mee naar huis namen. Naast dingen die goed gingen, kregen we tijdens de procedure ook de nodige tegenslagen te verduren, maar ik wist dat God ons leidde en dat onze zoon zich bij ons gezin zou voegen. Hij praat niet en is niet zindelijk, dus dat is soms moeilijk. Maar dat ik weet dat dit is wat God voor ons gezin wilde, maakt die moeilijke dagen makkelijker. Dat geeft mij het vertrouwen en de grote troost dat ik het aankan. Dat doet de Heilige Geest voor mij. De angst die ik hierbij aanvankelijk had, verdween als sneeuw voor de zon toen ik wist dat dit was wat God voor mij in gedachten had. Door de Heilige Geest te volgen, ondervond ik dat Gods plan beter was dan alles wat ik zelf had kunnen bedenken. Ik begin nog maar net de zegeningen in te zien die Hij voor mij en mijn gezin in petto heeft. Die reiken tot in de eeuwigheid!

Hoe hebt u thuis meer saamhorigheid kunnen ontwikkelen?

We hebben vier kinderen die allemaal andere behoeften hebben! Ethan nadert zijn tienertijd en is mentaal gehandicapt. Hij maakt goed vooruitgang, maar met de hormonen die op zijn leeftijd door het lichaam razen is het wel eens moeilijk om met zijn agressieve uitvallen om te gaan. Als hij moeilijk doet is dat meestal in de bus of als hij aankomt op school. Het levert veel stress op en soms kan hij zelfs gewelddadig worden. Derick is even oud als Ethan en heeft deels dezelfde problemen. Hij kan het ene moment lief zijn en het volgende moment beginnen te huilen en te slaan. Kinderen met het syndroom van Down kunnen erg obstinaat zijn. Er is op sommige dagen veel geduld en lichaamskracht nodig om met ze om te gaan. Een van mijn dochters is in feite een miniatuuruitgave van mijzelf. Zij is mijn vloek als moeder. Ze heeft een opvliegend karakter, maar is ook vreselijk grappig, leuk en barstensvol energie. Haar zus is precies het tegenovergestelde. Ze heeft ook energie teveel, maar is redelijk rustig en gelijkmatig van aard. Maar nu ze in haar tienerjaren is gekomen, heeft ze wat humeurige momenten nu ze probeert te ontdekken wie ze is. Met deze explosieve combinatie kan het aardig lastig zijn om thuis de vrede en harmonie te bewaren. Dat is echt mijn dagelijkse doel. Ik zou het niet kunnen als we niet allemaal dezelfde doelen en hulp van boven hadden. Ik bid elke ochtend dat ik het geduld mag hebben om met deze uitdagingen om te gaan. Ik weet nooit of de meisjes gaan ruziemaken of dat de jongens op school een woedeaanval zullen krijgen. Ik heb die dingen niet in de hand. Dat is een bittere pil om te slikken voor iemand die alles graag in de hand houdt, maar zo is het nu eenmaal! Maar ik kan wél degene zijn die rustig blijft in alle stormen. De meisjes zeggen hun ochtendgebed voordat ze naar school gaan. En ik denk dat ze er daardoor beter aan denken hoe ze zich die dag moeten gedragen. We lezen ’s avonds samen in de Schriften en bidden gezamenlijk. Hier consequent in zijn is echt goed geweest voor ons gezin. Het kan laat zijn, iedereen kan in een slechte bui zijn, en toch doen we het. Sommige avonden hebben de meisjes vragen en komen we in een vergaande discussie terecht met goede leermomenten. Ze hebben eerbied en liefde voor de Schriften opgevat. We hebben ze de afgelopen jaren ook geholpen om een heleboel Schriftteksten uit het hoofd te leren. Dat is echt fijn, want als ze beginnen ruzie te maken, kan ik een tekst over liefde en harmonie aanhalen. Ja, zo’n moeder ben ik! Eigenlijk leiden we allemaal een raar leven. Kinderen opvoeden is nooit makkelijk, wat voor kinderen je ook hebt. Maar de kerk heeft me een blauwdruk gegeven om er bij te helpen. Dat betekent niet dat we geen moeilijkheden meer hebben. Ethan gaat zich niet op magische wijze ineens goed gedragen, maar ik kan door gebed een hele grote dosis gemoedsrust krijgen. We proberen onze kinderen te leren en te helpen om te slagen als volwassene. En Schriften en gebed reiken ons de hulpmiddelen aan die we daarvoor nodig hebben. Er is doorgaans veel liefde bij ons thuis, en dat komt doordat we onze liefde voor God gemeen hebben. We laten Hem binnen en we hebben al vaak zijn hulp gevoeld.

Hoe ik mijn geloof naleef

Mijn geloof beïnvloedt elk aspect van mijn leven. Het heeft mijn persoonlijkheid in meer opzichten gevormd dan ik kan uitleggen. Het heeft me geduldiger en liefdevoller gemaakt. Ik probeer mijn leven in dienst van anderen te stellen. Daarin ondervind ik de meeste vreugde. En natuurlijk vergt het moederschap van vier kinderen, en vooral die met bijzondere behoeften, veel dienstbetoon. De kerkorganisaties bieden me veel kansen om anderen te dienen. Ik heb het grootste deel van mijn volwassen leven in dienst gesteld van de tieners in onze kerkgemeente. Ik doe dat zo graag! Momenteel geef ik bijbelstudieles aan middelbare-schoolleerlingen van de kerk. We vinden het fijn om samen over het Oude Testament te leren en om zes uur ’s morgens te proberen wakker te blijven. Ik laat mij in mijn dagelijkse beslissingen leiden door mijn geloof. Het beïnvloedt de manier waarop ik andere mensen behandel, hoe ik mijn kinderen zie en hoe ik omga met mijn huwelijk. Samen van het evangelie van Jezus Christus houden geeft ons huwelijk heel veel diepgang! Ik ben erg dankbaar dat ik een man heb die zo hard zijn best doet om een goed mens te zijn. Hij inspireert mij om een beter mens te worden. Thuis zet ons geloof ons allen ertoe aan om meer respect en mededogen voor elkaar te hebben. Net als elk ander gezin hebben we onze moeilijkheden. Onze dochters maken ruzie en de jongens kunnen vaak erg moeilijk zijn, maar we weten dat God een plan voor ons heeft, en daardoor kunnen we allemaal meer geduld met elkaar hebben. Wij geloven dat onze gezinsbanden niet alleen voor dit leven zijn, maar dat ze blijven voortbestaan als we deze aarde verlaten. Dat geeft ons een doel. Ons geloof maakt ons duidelijk wie we zijn en waar we heengaan. Als je die visie hebt, zet dat ruzies over kleine dingen in perspectief.