mormon.org Wereldwijd

Hallo, ik ben Rob

  • Robert Comstock
  • Robert Comstock
  • Robert Comstock
  • Robert Comstock
  • Robert Comstock
  • Robert Comstock
  • Robert Comstock
  • Robert Comstock

Over mij

Ik ben een alleenstaande vader. De liefde en vriendschap die ik mijn twee zoons van elf en vijftien en ik voor elkaar hebben, is een grote vreugde en een zegen. Ik kom in contact met getalenteerde en interessante mensen in een branche waar men de mode bepaalt. Mijn werk, hoewel ik het zelden zo noem, vergt een creatief en logistiek evenwicht, wat soms ontzettend moeilijk is maar ook veel voldoening geeft omdat ik concurrerend van aard ben. Ik voel me jong van geest en krijg de unieke kans om deel te nemen aan expedities en milieuprojecten over de hele wereld.

Waarom ik mormoon ben

Het belangrijkste vind ik mijn band met de mensheid en de dingen die we gemeen hebben. Ik heb waargenomen dat er binnen elk ‘isme’ wel mensen zijn die vinden dat zij gelijk en anderen ongelijk hebben. Naar mijn mening is het niet ons doel om gelijk te krijgen — het is veel belangrijker dat we onze eigen wil aan die van een liefdevolle, barmhartige Schepper opofferen. Doen wij dat, dan zijn wij in staat om anderen als onszelf lief te hebben. In het mormonisme, wat mij aanspreekt, gelooft men dat er een Godheid is die bestaat uit drie aparte Personen met hetzelfde doel, en dat Zij ons bij monde van een levende profeet en twaalf apostelen raad geven. Hoewel ik zijn verheven natuur niet begrijp, beschouw ik God als een eeuwige Vader die echt bestaat. Naast mijn bestaan is zijn grootste gave aan mij persoonlijk dat ik zelf eeuwige keuzen kan maken en het volmaakte voorbeeld en de zelfopoffering van zijn Zoon kan volgen — de Heiland Jezus Christus. Door hedendaagse openbaring is het mij helder geworden hoe belangrijk ik ben en begrijp ik mijn persoonlijke relatie met God beter. Het is belangrijk dat de verbinding hersteld is tussen onze empathische Heiland, die het evangelie predikte en zijn kerk in het midden des tijds oprichtte, en de huidige organisatie, die gesteund wordt door dezelfde opgestane God die daar centraal in staat. Die grote goedgunstigheid, waardoor de Verlosser een zwak en sterfelijk lichaam op zich nam, zodat Hij zich perfect in onze moeilijke situaties zou kunnen inleven, is als een hemels kompas dat mijn keuzen richting geeft. Een jongere heeft mij verteld dat ik God rechtstreeks kan benaderen, net als de jongen in 1820 die Joseph Smith heette. Ik geloof werkelijk dat de jongeman met God en zijn Zoon sprak, en dat zijn gebed werd verhoord, net als de profeten die vóór hem hadden geleefd. Bijna tweehonderd jaar later ontstaat daaruit een levende en functionerende herstelling van de oorspronkelijke kerk. De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen is geen kerk voor alleen mormonen, maar een herstelde organisatie die hulp biedt aan iedereen die hoopt op rechtstreekse, hemelse priesterschapszegens, leiding door goddelijke wetten en duidelijke communicatie in de vorm van voortdurende openbaring. Wat mij vooral geruststelt, is dat iemand een geestelijke bevestiging van deze waarheden kan krijgen door oprecht te bidden en zorgvuldig het Boek van Mormon, het Oude en Nieuwe Testament en hedendaagse openbaring te bestuderen.

Persoonlijke verhalen

Hoe kunnen we thuis samenhoriger zijn?

Harmonie begint bij jezelf. Later straal je die naar andere personen en uiteindelijk groepen uit. Iemand krijgt harmonie in het gezin door tijd te reserveren om zelf na te denken wat hij of zij het liefst voor zichzelf en voor het gezin zou willen. Zo’n investering geeft ons houvast en een nuttig perspectief in moeilijke tijden. Huisregels zijn nodig, en als die op een duidelijke, eerlijke en consequente manier worden opgesteld en uitgevoerd, is het gezin een veilige haven die bescherming biedt tegen ongewenste invloeden van buitenaf. Mijn vader had een unieke eigenschap waardoor hij uitzonderlijk goed met noodsituaties om kon gaan. In plaats van meteen zijn eigen mening te geven, ging hij eerst te rade bij anderen. Als ik dat doe en me in mijn zoon verplaats, concentreer ik me niet op mezelf en probeer ik hem niet te confronteren, maar ben ik objectiever en ga ik zó met de situatie om dat mijn gezin er beter van wordt. Als een ouder zijn of haar kind persoonlijke aandacht geeft en het aanmoedigt, krijgt het kind een groter gevoel van eigenwaarde en begrijpt het dat het belangrijk is. Om op de constante veranderingen in het gezin in te spelen, is het volgens mij van essentieel belang voor onze communicatie en algehele welzijn om persoonlijke en gezinsgesprekken met mijn zoons te houden. Persoonlijk krijg ik daar veel voor terug. Voor die gezinsgesprekken moet er een opzet worden afgesproken die ieder in staat stelt om zijn of haar gedachten en zorgen te uiten zonder dat dit wordt afgestraft. Het resulteert misschien niet altijd meteen in harmonie, maar als een gezin het blijft doen en er serieus aandacht aan besteedt, gaat het beter communiceren en ontstaat er na verloop van tijd een vreedzame en liefdevolle sfeer.

Hoe ik mijn geloof naleef

Mijn geloof komt voort uit een aangeboren gevoel van saamhorigheid. Ik ben opgevoed door ouders en begeleiders die om mij gaven. Ik leef er zelf naar, maar dat doe ik des te meer omdat ik me sterk verantwoordelijk voor mijn zoons voel. Die leefwijze wordt versterkt door de natuurlijke goedheid die ik in culturen en etnische groepen heb mogen zien — door generaties die in ere houden wat hun voorouders hebben nagelaten, en die offers brengen om hun nageslacht hetzelfde en nog meer na te laten. Vaak leer ik het meest van mijn eigen fouten. In de loop der jaren heb ik gezien dat mijn geloof steeds door schommelingen van vreugde en verdriet wordt hernieuwd. Door die gebeurtenissen denk ik meer na over onopgemerkte zegeningen in het heden en het verleden. Als het moeilijk wordt, krijg ik hoop en oordeel ik minder, omdat ik me concentreer op wat ik bij mezelf kan veranderen.