mormon.org Wereldwijd

Hallo, ik ben Nnamdi

  • Nnamdi Okonkwo
  • Nnamdi Okonkwo
  • Nnamdi Okonkwo
  • Nnamdi Okonkwo
  • Nnamdi Okonkwo
  • Nnamdi Okonkwo
  • Nnamdi Okonkwo
  • Nnamdi Okonkwo

Over mij

Ik ben in het oosten van Nigeria geboren, maar nu woon ik in Georgia (VS). Ik ben fulltime beeldhouwer. Ik beeldhouw graag monumentale kunstwerken die de voortreffelijkheid van de menselijke geest voorstellen. Ik ben getrouwd en heb drie kinderen. Ik vind vooral vreugde in de eenvoudige dingen in het leven, zoals muziek, de natuur, familie, vrienden en kunstwerken. En ik laat anderen graag in die vreugde delen.

Waarom ik mormoon ben

Ik ben door enkele wonderbaarlijke gebeurtenissen in contact gekomen met De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen. Toen ik in mijn geboorteland Nigeria woonde, bad ik God vele malen vurig om mijn droom te verwezenlijken naar de Verenigde Staten te emigreren. Mijn ouders hadden helaas weinig geld en mijn vader overleed toen ik twaalf was. Mijn moeder was leerkracht en werkte hard om voor mij en mijn twee broers te zorgen. En iedereen die ik kende, had dezelfde droom. Daarom was het uitermate moeilijk om een visum te krijgen. We zeiden vaak: ‘Het is gemakkelijker dat een kameel door het oog van een naald gaat dan dat iemand een visum voor de Verenigde Staten krijgt.’ Toen groeide ik tot ruim twee meter en ging ik basketballen. Hoewel anderen me ontmoedigden omdat ik zo laat begon, ben ik op zeventienjarige leeftijd gaan spelen. Ik zette vol vertrouwen door omdat ik hoopte door basketbal de Verenigde Staten binnen te komen. Er waren veel belemmeringen en ik besefte dat er een wonder moest plaatsvinden om mijn doel te bereiken. Ik dacht veel over wonderen na omdat mijn moeder me had leren bidden. En ondanks mijn zwakke pogingen om te bidden, kreeg ik een getuigenis dat God gebeden beantwoordt. Omdat ik dat wist en besefte dat ik niet op aardse wonderen hoefde te rekenen, vertrouwde ik alleen maar op God. Mijn gebeden en inspanningen leken aanvankelijk geen vruchten af te werpen. Maar toen besefte ik dat als ik Gods hulp nodig had, ik mijn gedachten meer in overeenstemming met Gods doelen moest brengen. Ik voelde dat ik dat moest doen door oprecht te verlangen en te bidden om ergens naartoe geleid te worden waar ik niet alleen zou kunnen basketballen, maar waar ik ook meer over Hem zou kunnen leren. Dat vond ik heel fijn. Ik geloofde dat dit verlangen naar geestelijke groei God zou behagen, en mijn geloof dat Hij mijn gebeden zou verhoren werd steeds sterker. Enige tijd later kreeg ik ogenschijnlijk uit het niets een brief van de Brigham Young University-Hawaï, met het verzoek of ik voor hen wilde basketballen. Ik wist dat deze brief een antwoord op mijn gebeden was. Pas een jaar nadat ik in Hawaï was aangekomen, kreeg ik te horen dat een vriend van een vriend contact had opgenomen met de basketbalcoach van de BYU. Uiteindelijk kreeg ik de noodzakelijke formulieren van de BYU om op de Amerikaanse ambassade een visum aan te vragen. De formulieren kwamen echter te laat aan en waren verlopen. Maar om mijn geloof te tonen, besloot ik om me voor te bereiden alsof ik zeker wist dat ik een visum zou krijgen. Ik trof alle voorbereidingen en kocht zelfs een vliegticket naar Hawaï. Toen ging ik met de verlopen documenten naar de ambassade. Tot mijn verbijstering werd ik afgewezen. Er werd zelfs een datum in mijn paspoort gestempeld. Door zo’n stempel kon iemand na de afwijzing zes maanden lang niet naar de ambassade terugkeren. Toen ik die dag uit de ambassade kwam, had ik een ongebruikelijk rustig gevoel. Ik dacht dat ik van streek zou zijn, maar dat was ik niet. Mijn vrienden waren stomverbaasd toen ze mijn zelfvertrouwen zagen. Ze dachten dat ik gek was om te geloven dat ik met mijn gestempelde paspoort en verlopen documenten alsnog een visum zou kunnen krijgen. Enkele dagen later besloot ik om naar de enige andere ambassade van de Verenigde Staten te gaan, ruim zeshonderd kilometer van mijn woonplaats af. Ik werd geïnspireerd door het verhaal van Lot in het Oude Testament, waarin God de mannen van Sodom en Gomorra blind maakte. Ik begon te bidden dat de functionarissen op de andere ambassade het stempel in mijn paspoort of de datums op mijn documenten niet zouden zien. Nu ik terugkijk, waren de volgende dagen uitermate moeilijk. Maar uiteindelijk kwam ik erachter dat alleen een zeer moeilijk begaanbare weg naar de verwezenlijking van onze grootste verlangens leidt. Mijn gebeden werden die dag, op 17 januari 1989, verhoord. Wonder boven wonder kreeg ik mijn visum voor de Verenigde Staten. Tot op de dag van vandaag neemt de invloed van wat God voor mij gedaan heeft toe. Als mijn geloof wankelt, kijk ik altijd terug op die ervaring om de kracht en het vertrouwen te krijgen dat er een God is die de oprechte gebeden van zijn kinderen verhoort. Tegen deze achtergrond en met het goede voorbeeld van de vrienden die ik die eerste maanden in Hawaï ontmoette, die allemaal lid van de kerk waren, was het gemakkelijker om te luisteren naar de aanmoedigingen van de zendelingen om het Boek van Mormon te bestuderen en aan God te vragen of de boodschap van Hem afkomstig was of niet. Dat deed ik en ik kreeg mijn antwoord. En toen besloot ik om lid te worden van De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen. Ook had ik nooit de vliegticket naar Hawaï kunnen kopen als mijn hardwerkende, jongere broer Onyebuchi me niet had geholpen. Helaas is hij elf maanden na mijn aankomst in Hawaï overleden. Ik vond het heel moeilijk om zijn dood te verwerken, maar God weet alles en laat dingen met een bepaald doel gebeuren.

Hoe ik mijn geloof naleef

Ik heb veel gelegenheden gehad om in de kerk te dienen. Hoewel ik vaak tekortschiet, heb ik altijd geprobeerd mijn best te doen omdat ik ervan overtuigd ben dat ik geen mensen dien, maar God. Mijn geestelijke filosofie is dat mijn geloof tot uitdrukking moet komen in alles wat ik doe, vooral in mijn relatie met anderen. Ik weet ook dat ik mijn geloof het best kan naleven door mijn levenswerk. Ik ben gezegend met een talent in kunst. En ik ben van mening dat ik door dit talent mijn geestelijke overtuiging tot uitdrukking kan brengen.