mormon.org Wereldwijd

Hallo, ik ben Mike Turvey

  • Mike Turvey
  • Mike Turvey
  • Mike Turvey
  • Mike Turvey
  • Mike Turvey
  • Mike Turvey
  • Mike Turvey
  • Mike Turvey

Over mij

Mijn lieve moeder en vader waren 62 jaar getrouwd toen mijn moeder overleed. Ik heb drie te gekke zussen en wat neefjes, een nichtje, achternichtjes en achterneefjes. Ik ben 21 jaar getrouwd met Sarah en ben de vader van Dave, Zach, Warren, Jazzy en Ben. Ik ben een eerlijke, eenvoudige ‘bengel’ uit het graafschap Wiltshire, die in zijn jonge jaren nogal eens in bomen klom en allerlei ondeugd uithaalde! Ik had ook een krantenwijk. Ik ging naar de dorpsschool en toen vijf jaar lang naar de middelbare jongensschool in de grote stad. Daar speelde ik in de voetbalploeg, was een jaar lang kampioen op de 800 meter, en ik speelde rugby. Ik ging op zestienjarige leeftijd van school en was leerling werktuigbouwkunde, maar dat was eigenlijk niet wat ik wilde, dus ik zat alleen maar mijn tijd uit. Als geboren filosoof was ik teleurgesteld in werk, politiek, godsdienst en het leven in het algemeen, en dacht ernstig na over de zin van het leven. Ik liftte enkele jaren door de VS, Noord-Afrika, het Midden-Oosten, Europa en Klein-Azië, sliep onder de sterren, zocht naar antwoorden en rust voor mijn gekwelde ziel, en nam allerlei karweitjes aan om mezelf te onderhouden. Ik vond Christus echt in Israël en ging op zoek naar zijn kerk. Later kwam ik in mijn geboorteplaats twee jonge zendelingen tegen die me de evangeliebeginselen leerden. Ik wist gewoon dat het waar was. Ik heb samen met Sarah, mijn knappe vrouw, ons bedrijf in tapijtreiniging, overstromingsherstel en ongediertebestrijding opgezet. Ik hou echt van de Heiland, van mijn vrouw mijn kinderen en mijn familie.

Waarom ik mormoon ben

Hoewel het fijn was op te groeien in een gezin met lieve ouders, vond ik het leven toch moeilijk. Het volstaat te zeggen dat dit waarschijnlijk kwam door mijn aandachtsstoornis, waardoor ik de weg kwijtraakte, het iedereen moeilijk maakte en ik mezelf aardig in moeilijkheden bracht. Om aan de verveling en frustratie te ontsnappen, vond ik het nodig om te reizen zodat ik mijn hongerige ziel en nieuwsgierigheid kon bevredigen. Kort voordat ik al liftend op reis ging, op zoek naar een nieuwe wereld, schreef ik in vette zwarte letters ‘LAAT ME ERUIT’ op de muur van de fabriek. (Net zoiets als in Antz!) Ik was eindelijk VRIJ. Althans, dat dacht ik. Hoewel ik veel vrienden kreeg uit alle lagen van de bevolking, en ik nogal wat extreem positieve en negatieve dingen meemaakte, hongerde mijn ziel nog steeds. Ik ben dankbaar dat ik jaren later hoorde dat mijn lieve moeder elke avond naar de hemel opkeek en mijn hemelse Vader smeekte om me iets te leren, me veilig te houden en me te leiden. Ik herinnerde me veel goede leringen van mijn vader. (Zie Enos in het Boek van Mormon.) Ik was OP ZOEK naar de waarheid. Toen ik in Israël werkte, hield ik een Bijbel op naar de hemel en vroeg God om me te helpen met mijn zoektocht naar gemoedsrust en verlichting van kwelling. En als er waarheid bestond, om me alstublieft te helpen die te vinden. Althans, als Hij bestond en genoeg om me gaf. Ik getuig dat ik in een fractie van een seconde voelde dat elk woord in dat boek elke molecuul van mijn wezen doordrong. Hoe was dat mogelijk? En wat was er gebeurd? Later kwam ik er achter dat het de Heilige Geest was! Ik had een geestelijk getuigenis van Jezus Christus gekregen. Ik was opgewonden, verootmoedigd, maar verward. Wat nu? Tijd om verder te gaan — ik liftte naar huis! Ik kreeg mijn oude baantje terug. ‘LAAT ME ERUIT’ stond nog altijd op de muur! De dag dat ik oprecht om vergeving en leiding bad, kwam er een lid van de kerk werken, die mij later aan de zendelingen voorstelde. Dezelfde Heilige Geest getuigde tot mij dat Joseph Smith een profeet van God was! God zij dank voor alles. Carpe diem!

Hoe ik mijn geloof naleef

Kort nadat ik lid was geworden van De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen werd ik tot priester geordend, wat me het gezag gaf om aan bepaalde heilige verordeningen deel te nemen, zoals het wekelijkse avondmaal zegenen dat zinnebeeld is van het laatste avondmaal van Christus voorafgaand aan zijn lijden, en het gezag om nieuwe leden te dopen. Ik heb dit altijd een heerlijk en verootmoedigend voorrecht gevonden. Hoewel ik nooit naar de universiteit ben geweest of een graad in religie heb gehaald, en ik geen bijbelgeleerde ben, ben ik erachter gekomen dat mijn leven zin heeft, een doel heeft — geïnspireerd door het feit dat de apostel Petrus een visser was toen Jezus zei: ‘Kom hier, volg Mij.’ Wij worden door goddelijke inspiratie geroepen om te dienen in zijn kerk. Een roeping geeft ons de kans om te groeien, te leren en de mensen die wij dienen lief te hebben. Daar er geen betaalde geestelijkheid is, moeten we vaak heel wat opofferen, want het leven is druk. Maar ik geef Gods werk voorrang en lijk meer tijd te hebben om andere dingen te doen. En ik vind de zegeningen meer waard dan je met geld kunt kopen. Ik ben jeugdleider in mijn kerkgemeente. Ik onderwijs en help de jongens van 12 tot 18 jaar om een sterk karakter en geloof in God te ontwikkelen, en leer ze andere mensen lief te hebben en te dienen. Ik krijg veel hulp en steun van mijn assistent, Ieuan, die tijdens de aardbeving in Japan op zending was. Hij heeft daar geholpen. Hij is zo’n goede vent, en hij geeft les aan mijn jongste zoon, Ben. Hij leert hem Japanse zinnetjes en brengt hem de cultuur bij, want Ben houdt van Manga. En onze bisschop is een toffe vent. Hij heeft een oude 175cc-driewieler gekocht, en we zijn die aan het restaureren. We voetballen, en we gaan kamperen, abseilen, kanoën, schieten, pizza eten, overlevingsvaardigheden leren, en tuinieren voor bejaarden. We vinden het geweldig! Ik heb ook de taak om maandelijks met een andere broeder drie gezinnen te bezoeken en ze een boodschap van liefde en steun te brengen, en zo nodig praktische hulp te bieden. Ik heb bovendien in de loop der jaren al aan veel liefdadigheidsprojecten meegewerkt. Ik doe het graag!