mormon.org Wereldwijd
Annelies van Dalen-Pellis: directiesecretaresse, bekeerling, schrijven, moeder, pioniers, Limburg, Mormoon.

Hallo, ik ben Annelies van Dalen-Pellis

Over mij

Mijn grootste interesse is het denken en handelen van mensen. Naast moederschap ben ik voor meer dan 25 jaar werkzaam geweest voor verschillende CEO"s van grote bedrijven in Nederland als directiesecretaresse. Op dit moment volg ik een opleiding met betrekking tot stressmanagement. Ik ben inmiddels 50+ en wil graag nog een aantal jaren werkzaam zijn als stressmanager om daarmee uiting te kunnen geven aan mijn passie. Daarnaast ben ik dol op mijn kleinkind(eren). Eens per week ben ik oppas-oma. Mijn hobbies zijn onder andere (hard-)lopen, schrijven, koken en bakken, lezen, reizen en scrapbooking.

Waarom ik mormoon ben

Mijn eerste kennismaking met de Mormonen was op 12-jarige leeftijd vanwege een popgroep, The Osmonds. Een aantal broers dat lid was van de kerk. Het fascineerde mij enorm. Ik was katholiek opgegroeid en kampte met verschillende vragen waarop mijnheer Pastoor geen bevredigend antwoord kon geven. Ik heb de kerk bestudeerd door er veel over te lezen en scripties te maken en spreekbeurten te houden op school. Toen ik op 16-jarige leeftijd graag gedoopt wilde worden, kreeg ik geen toestemming van mijn ouders. Wel kreeg ik toestemming om op zondag naar de kerk te gaan, wat inhield dat ik iedere zondag tussen de 20-30 kilometer alleen moest fietsen, aangezien er geen kerkgebouw in mijn omgeving was. Ik heb dit enkele jaren volgehouden en daarna ben ik, helaas, door omstandigheden afgehaakt. Het heeft jaren geduurd voordat ik uiteindelijk toch gedoopt werd. Op 32-jarige leeftijd kwam ik opnieuw in aanraking met een boek dat het leven van de Mormoonse pioniers in begin 1800 beschreef. Ik werd er door geraakt. Tranen stroomden over mijn wangen en aangezien ik de kerk voor lange tijd vaarwel gezegd had, stelde ik mijzelf de vraag: 'Is het dan toch waar?' Ik voelde dat er maar een manier was om daar achter te komen en dat is deze vraag voorleggen aan de Heer. Ik vergeet dit moment nooit meer, want terwijl ik bad met deze prangende vraag in mijn hoofd en ik de Almachtige vertelde dat ik bereid was om me te binden aan dit geloof als deze ECHT de waarheid bezat, kreeg ik mijn antwoord. Alsof er een warme deken over je schouder gelegd werd. Het gevoel is niet te omschrijven, maar ik heb inmiddels begrepen dat ik niet de enige ben die in aanraking is gekomen met deze manier van 'zeker weten'. Opnieuw bezocht ik de kerk en ik kreeg de gelegenheid om een apostel van de Heer Jezus Christus, namelijk ouderling Tom Perry, te ontmoeten en de hand te schudden. Ons gesprek deed me besluiten de doop niet uit te stellen. Ik ben uiteindelijk in 1992 door een goede vriend gedoopt.

Hoe ik mijn geloof naleef

Voor mij betekent lid te zijn van De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen 'samen werken'. Het betekent samen (en alleen) studeren, onderwijzen, activteiten organiseren, jongeren begeleiden, ouderen ondersteuen en op elkaars kinderen passen of onderwijzen. Ik heb ondervonden dat er niets mooiers is om jonge mensen te onderwijzen en tegelijkertijd onderwezen te worden door jongeren. Het is een zegen om zo te mogen geven en nemen... Nog niet zo lang geleden ben ik gevraagd om te werken in Public Affairs. Aangezien mijn interesse ligt op het vlak van schrijven en ICT-gerelateerde zaken, kan ik deze inzetten in mijn nieuwe functie als Content Manager van de Nederlandse website van de kerk. Het geeft me enorm veel plezier om mijn talenten te gebruiken. Ik vind het heerlijk om dat wat mij opbouwt te delen met anderen, zowel schriftelijk als mondeling. Na he lezen van een studieboek 'Eeuwig Huwelijk', waarin leiders van de kerk ingaan op verschillende aspecten van het huwelijksleven, heb ik gedacht deze onderwerpen samen met andere gehuwden van onze wijk te delen en te overdenken. Eens per maand komen we samen om het bestudeerde deel met elkaar te bespreken. Een activiteit die spontaan tot stand kwam en waar we allen met veel plezier aan hebben deelgenomen en nog zullen deel nemen. Toen onze kinderen nog klein waren kwamen we elke maandagavond bij elkaar. Een avond waarop er geen vergaderingen of sport op de kalender stond en waarbij de TV uit bleef. We spreken met elkaar over Jezus Christus en/of gezinsgerelateerde zaken. Een avond dat ons geholpen heeft om dicht naar elkaar toe te groeien en de band te verstevigen, wat later een zegen was, toen de weg minder glad bleek te zijn. Echter, nu zijn de kinderen groot en wonen ver weg op zichzelf. De gezinsavond, zoals we deze avond noemden, is nog steeds in ons leven, dan wel op een andere manier. Nu komen we samen met vrienden en zendelingen. Het hoofdonderwerp is nog steeds Jezus Christus.