mormon.org Wereldwijd

Hallo, ik ben Leilani

  • Leilani Rorani
  • Leilani Rorani
  • Leilani Rorani
  • Leilani Rorani
  • Leilani Rorani
  • Leilani Rorani
  • Leilani Rorani
  • Leilani Rorani

Over mij

Ik ben opgegroeid met de overtuiging dat ik elk doel kan bereiken. Mijn ouders hebben me het gevoel gegeven dat ik een succesvol leven kan leiden, ook als we niet veel geld hebben. Zij hebben me zelfvertrouwen en optimisme bijgebracht. Mijn drie zussen en broer waren mijn eerste grote voorbeelden. Op school waren zij altijd nummer één, twee of drie in sport- en zwemwedstrijden. En ze werden altijd voor allerlei teams geselecteerd. Dat vond ik prachtig, en dat wilde ik ook. Ik had goede vriendinnen op school, die ook veel bereikten met schoolwerk en sport, zoals wiskunde, Engels, kunst, ruitersport, schoonspringen en zwemmen. Het was niet eenvoudig om een balans te vinden tussen school en sport, maar als het erop aankwam stonden we altijd klaar om elkaar aan te moedigen. Toen ik tien was, begon ik met squash. Ik weet nog dat ik met mijn vader aan de keukentafel zat en een schema opstelde om de beste speelster in de wereld te worden. Hij liet me zien hoe ik duidelijke doelen kon stellen en hoe ik mijn succes kon meten. Hij geloofde in me en daarom geloofde ik in mezelf. Mijn vader was een strenge coach, en soms vonden andere mensen dat hij te streng was. Maar hij wist dat ik, als ik tegen de beste speelsters wilde spelen, van jongs af aan als de beste moest trainen. Hij had gelijk! Vijftien jaar later was ik de beste in de wereld. Alles wat ik met squash heb bereikt, heb ik aan mijn ouders te danken. Nu ben ik getrouwd en heb ik vier kinderen. Ik studeer gezondheidswetenschappen, met als hoofdvak sport en lichaamsbeweging.

Waarom ik mormoon ben

Het evangelie maakt al generaties lang deel uit van onze familie. Mijn bet-bet-betovergrootvader was het eerste opperhoofd van de Northland Maori die lid werd van De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen. Mijn grootvader stuurde geregeld grote pakketten met fruit en groente uit zijn boomgaard in Kawakawa (ver in het noorden) naar de bouwzendelingen die in de jaren vijftig van de vorige eeuw de Nieuw-Zeelandtempel in Hamilton bouwden. Toen mijn ouders tieners waren, gingen ze naar een school van de kerk. Daar hebben ze elkaar ontmoet, en uiteindelijk zijn ze getrouwd. Mijn broers, zussen en ik lieten ons dopen en bevestigen als lid van de kerk toen ik tien was. Enkele jaren later volgde ik het voorbeeld van mijn ouders en ging ik naar de school van de kerk. In 1991 behaalde ik het diploma. En toen ging het bergafwaarts. Op de een of andere manier kreeg ik het idee dat de geboden me teveel beperkingen oplegden en dat ik beter af was zonder de kerk. Dus van mijn achttiende tot mijn vijfentwintigste ging ik niet naar de kerk en besteedde ik al mijn tijd en aandacht aan squash om de beste speelster in de wereld te worden. Ik dacht dat als ik dat doel zou bereiken, dat me ultiem geluk en rijkdom zou brengen. Dus zeven jaar lang deed ik niets anders dan trainen, en ik werd steeds beter. Maar toen ik de top had bereikt, merkte ik dat ik de verkeerde ladder had beklommen! Ik had net mijn eerste titel op de British Open behaald en mijn dromen werden werkelijkheid. Maar ik was niet gelukkig. Ik was verdrietig en ontevreden. Hoewel ik alles leek te hebben, had ik het gevoel dat ik niets had. Vreemd maar waar. Door die gevoelens werd ik weer terug naar de kerk geleid. Ik zal me altijd die eerste dag herinneren dat ik weer het kerkgebouw binnenkwam. Hoewel ik bang was en niemand kende, voelde ik heel sterk dat ik weer thuis was gekomen. Voor het eerst in een hele lange tijd was ik van binnen diep gelukkig. Vanaf die dag besloot ik zo te leven dat ook mijn ziel volledig vervuld zou worden. Dat was in juni 2000.

Hoe ik mijn geloof naleef

Nu ben ik leidster Geloof in God in onze wijk. Ik organiseer activiteiten voor jeugdwerkkinderen om ze in vier jaar tijd 24 doelen te helpen bereiken op het gebied van ‘Anderen helpen’, ‘Talenten ontwikkelen’ en ‘Het evangelie leren en naleven’. In 2002 ben ik als professionele squashspeelster gestopt, nadat ik in de Nieuw-Zeelandtempel was getrouwd. We hebben nu vier prachtige kinderen. Ik speel nog graag squash, maar niet meer in wedstrijdverband, vanwege mijn toezegging om de sabbat te heiligen. Hoewel mijn leven voornamelijk op mijn jonge gezin is gericht, heb ik ook wat tijd om bij te dragen aan bepaalde gemeenschapsprojecten waar ik achter sta. Bijvoorbeeld het NZ National Depression Initiative (vanwege mijn eigen ervaring met postnatale depressie), en als ambassadrice van de 2010/2011 NZ Breastfeeding Campaign.