mormon.org Wereldwijd

Hallo, ik ben Jenny

  • Jenny Hess
  • Jenny Hess
  • Jenny Hess
  • Jenny Hess
  • Jenny Hess
  • Jenny Hess
  • Jenny Hess
  • Jenny Hess

Over mij

Ik hou van kamperen, wandelen, fietsen, exploreren, bergbeklimmen, zwemmen en met mijn kinderen buiten spelen. Als ik niet buiten ben, quilt ik graag. Ik quilt vooral graag met de kunstwerken van mijn kinderen — met textielstiften op de stof getekend of door mij geborduurd. Op die manier kan ik even de tijd stilzetten nu mijn kinderen nog klein zijn.

Waarom ik mormoon ben

Mijn ouders zijn mormoon, dus ik ben in de kerk opgegroeid. Als tiener begon ik vraagtekens te plaatsen bij veel overtuigingen omdat ik niet bij een kerk wilde horen omdat mijn ouders daar lid van waren. Ik las de Bijbel en het Boek van Mormon, en ik ging in gebed. Toen mijn relatie met God sterker werd, kon ik merken wanneer Hij me door mijn gedachten en gevoelens leidde. Ik probeerde me bewust te zijn van mijn gevoelens zodat ik Gods leiding kon herkennen. Ik merkte dat ik ook in De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen geloofde. Ik kwam erachter dat de Schriften het woord van God zijn. Ik merk nog steeds dat als ik me erin verdiep, ik me beter voel en betere beslissingen neem. Waarom ben ik nu lid van de kerk? Omdat ik door verordeningen, zoals de doop, verbonden met God heb gesloten waar ik niet licht over denk. God heeft zijn deel gedaan en ik ben van plan mijn deel te blijven doen. Ik hou van de Heiland, Jezus Christus, en van mijn Vader in de hemel. Ik weet dat Zij een plan voor mij en mijn gezin hebben. Ik ben erg onder de indruk dat Jezus op aarde is gekomen om voor mij te sterven en zijn deel in dat plan te volbrengen. Door zijn offer is het voor mij en mijn gezin mogelijk om bij Hem terug te keren. Ik ben uitermate dankbaar dat ik met al mijn dierbaren aan de andere kant van de sluier kan komen. Waarom ben ik mormoon? Gedeeltelijk door dankbaarheid. Gedeeltelijk door liefde. En gedeeltelijk door de vreugde en gemoedsrust die ik voel omdat ik gehoor geef aan de waarheid die ik heb geleerd.

Persoonlijke verhalen

Kunt u zich een gezinsprobleem herinneren dat u met behulp van de evangeliebeginselen hebt overwonnen?

Ik ben nu zestien jaar getrouwd met een geweldige man van wie ik zielsveel hou. Wij hebben vijf waanzinnige kinderen met wie we graag spelen. Onze oudste is een meisje, gevolgd door vier wilde jongens. We hebben veel plezier samen en meestal genieten we van elkaars gezelschap. Op 1 januari 2008 waren we op vakantie toen Russell, onze zoon van vier, door een ongeluk met de slee om het leven kwam. We waren er kapot van. We waren geschokt. We konden het niet geloven. Op het ene moment spraken we over onze reis naar huis, en het volgende moment moesten we een begrafenis regelen. Toen mijn man, Kirk, en ik in het ziekenhuis afscheid van onze zoon namen, voelden we de troostende aanwezigheid van onze hemelse Vader. Hoewel we door verdriet overmand waren, kregen we allebei de bevestiging dat dit deel uitmaakte van het plan van onze hemelse Vader voor ons gezin. Het is heel moeilijk te beschrijven hoeveel pijn we hadden terwijl we de verzekering van de liefde van onze hemelse Vader voelden. We voelden dat Hij om ons gaf en met ons meeleefde. Het leek wel of Hij ons in zijn armen nam en met ons mee huilde. Het was een heilig moment toen we afscheid van ons zoontje namen en hem letterlijk in de handen van de Heer overgaven. Ik heb sinds dat moment veel ups en downs gehad. Eerlijk gezegd heb ik meer downs dan ups gehad. Het is uitermate moeilijk voor me om dit verlies te verwerken. Ik ben nog nooit eerder zo depressief geweest. Er waren veel dagen dat ik nauwelijks uit bed kon komen, en veel dagen gaf ik de moed op en bleef ik in bed liggen. Hoewel ik de artsen dankbaar ben die tegen beter weten in het leven van mijn zoon probeerden te redden, was het zien sterven van mijn kind er de oorzaak van dat ik een posttraumatische stressstoornis kreeg. Ik had paniekaanvallen, steeds meer angst, problemen met slapen, en moeite om het dagelijks leven het hoofd te bieden. Het was moeilijk om een goede moeder te zijn, maar ik deed mijn uiterste best. In dat eerste verschrikkelijke jaar had ik veel open gesprekken met mijn hemelse Vader. Ik liet Hem af en toe weten hoe boos ik was, en ik was verbaasd dat Hij me toch steeds zijn liefde liet voelen. Ik vertelde Hem hoe verdrietig ik was, hoe zeer ik naar Russell verlangde. Ik zei tegen mijn hemelse Vader hoeveel pijn ik had, en hoe moeilijk ik het vond om te glimlachen. Vervolgens was ik stil en luisterde. Ik was verbaasd over het medeleven en de liefde die er van Hem uit gingen. Ik kon de pijn van mijn Heiland in de hof van Getsemane beter begrijpen. Ik begreep een beetje hoe mijn hemelse Vader moet hebben gehuild toen Hij zijn Zoon aan het kruis zag sterven. En toen werd ik overweldigd door de liefde die mijn hemelse Vader en mijn Heiland, Jezus Christus, voor ons allen moeten hebben. Ze hebben tenslotte al die pijn en al dat leed moeten doorstaan om het voor ons mogelijk te maken bij Hen terug te keren. De Schriften zijn voor me tot leven gekomen. Ik krijg nieuwe inzichten uit bekende verhalen. Inzichten waar ik nog nooit eerder aan had gedacht en waar ik veel van leer. In Jesaja 61:1 belooft de Heer dat Hij komt om de ‘gebrokenen van hart’ te verbinden. En in Jesaja 61:3 belooft Hij ons ‘hoofdsieraad in plaats van as’ en ‘vreugdeolie in plaats van rouw’. Door het evangelie van Jezus Christus en door mijn relatie met mijn hemelse Vader ben ik verbonden, heb ik dat hoofdsieraad gekregen en begin ik die vreugdeolie te ervaren.

Hoe ik mijn geloof naleef

Mijn gezin en ik zijn zeer toegewijd aan De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen. We gaan iedere zondag naar de kerk en dienen waar we nodig zijn. Ik speel momenteel piano voor onze vrouwengroep, en ik ben activiteitenleidster van de acht- tot en met elfjarige meisjes. We hebben om de week leuke activiteiten waardoor de meisjes nieuwe vaardigheden ontwikkelen en normen en waarden leren die ze in hun dagelijks leven kunnen gebruiken. Ik probeer ook zo veel mogelijk in de gemeenschap te dienen. Ik help in de klassen van mijn kinderen, en ieder jaar maak ik een klasquilt voor hun leerkrachten. Ik neem deel aan dienstbetoonprojecten in mijn omgeving, van vuil oprapen op het strand tot het opknappen van een plaatselijk park. Ik merk dat mijn kinderen ook graag meedoen. En als we samen dienen, wordt ons gezin sterker. Ik heb geleerd hoe ik mijn interesse voor quilten kan gebruiken om anderen te dienen. Enkele jaren geleden verloor een vriendin haar dochtertje bij een auto-ongeluk. We waren allemaal ontdaan en verdrietig en wisten niet zeker hoe we haar leed konden verlichten. Toen mijn vriendin zich afvroeg wat ze met de kleding van haar dochtertje moest doen, bood ik haar aan om er een quilt van te maken. Dat kwam zowel mijn vriendin als mij ten goede. We werkten samen aan de quilt en mijn vriendin was in staat om met mij over haar dochtertje te praten. Ik wist dat ik met iemand kon praten die iemand was verloren, en dat het niet erg was als ze huilde. Onze gesprekken deden mijn vriendin goed en hielpen mij om rustig over dergelijke onderwerpen te praten. Als ik manieren bedenk om te dienen, vind ik het makkelijker om gelukkig te zijn. Ik ben tevreden met mezelf als ik mijn best doe om mijn omgeving te verbeteren. Ik voel me dichter bij mijn hemelse Vader omdat ik leef zoals Hij op aarde leefde, en dat is volgens mij de beste manier om aan de hand van mijn geloof te leven.