mormon.org Wereldwijd

Hallo, ik ben Jacqui Gordon-Lawrence

  • Jacqui Gordon Lawrence
  • Jacqui Gordon Lawrence
  • Jacqui Gordon Lawrence
  • Jacqui Gordon Lawrence
  • Jacqui Gordon Lawrence
  • Jacqui Gordon Lawrence
  • Jacqui Gordon Lawrence
  • Jacqui Gordon Lawrence

Over mij

Ik heb verschillende carrières gehad. Eerst was ik actrice. Ik deed toneelstukken, maar werkte ook voor de televisie en in films. Het was moeilijk, maar ik vond het erg leuk. Ik leerde veel interessante mensen kennen en speelde veel interessante personages. Ik speelde twee jaar lang een rol in EastEnders. Toen ik stopte met EastEnders moest ik een paar erg belangrijke beslissingen nemen: bleef ik actrice of ging ik iets anders doen nu ik een echtgenote en moeder was? Ik vreesde dat ik als actrice soms ver weg van huis zou zijn en mijn man en een oppas voor onze dochter moest laten zorgen. Ik besloot om een beroep te kiezen waarin ik tijd had om voor mijn kind of kinderen te zorgen. Ik ging weer studeren om mijn diploma psychologie en counseling te behalen. Als studente werd ik als vertegenwoordiger voor het politiebureau aangenomen. Ik heb twintig jaar lang recht beoefend. En nu wil ik therapeute worden. Ik ben erg enthousiast over de toekomst. Ik ben gezegend met twee mooie dochters en een man die ons steunt en van ons houdt. We bezoeken onze familie in Amerika graag. We hebben erg uiteenlopende karakters en ieder van ons houdt van het leven en van de mogelijkheden die we hebben om deel uit te maken van deze wereld en ze te ontdekken. We proberen om een positieve instelling te hebben in een erg negatieve wereld. We zien het glas halfvol in plaats van halfleeg.

Waarom ik mormoon ben

Ik ben zelf niet rechtstreeks in contact gekomen met De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen; mijn zuster wel. Ze was een fan van Donny Osmond! Zij onderzocht het mormoons geloof als eerste; ik volgde maar. Mijn ouders vonden het niet erg dat we een andere godsdienst onderzochten. We hadden een katholieke opvoeding gekregen; ’s zondags gingen we naar de kerk en dat was het dan. De zendelingen bezochten ons en gaven ons een paar weken les over de kerk. Uiteindelijk lieten we ons dopen. We werden lid van een kleine kerkgemeente. De leden verwelkomden ons met open armen — dat was het begin van mijn leven als lid van de kerk. Ik werd lid in mijn tienerjaren en had daardoor de kans niet om het geweldige jeugdprogramma te doorlopen. Ik moedig alle jongeren aan om mee te doen. Ik ben lid van De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen. Het is een levenswijze, geen godsdienst die je enkel op zondag beleeft. Mijn leven is doorweven met mijn geloof. Het is soms moeilijk geweest om mormoon te zijn. In de jaren zeventig vroeg men me steeds waarom ik lid wilde zijn van een godsdienst die leerde dat zwarten minderwaardig waren. Ik kon niet verklaren waarom. Ik las de Bijbel en het Boek van Mormon, en ik geloofde wat erin stond. Ieder persoon moet zelf ontdekken hoe hij zich over de kerk voelt. Ik mag mijn geloofsovertuiging niet opdringen aan anderen. Ik probeer mijn geloof na te leven. Een zekere dag belde een vriendin me op. Ze had op tv een biografie van Gladys Knight gezien. Ze belde me op omdat ze zich herinnerde dat ik mormoon was en ze wilde contact opnemen met de kerk. Ik ben heel dankbaar dat ze me voldoende vertrouwde om me op te bellen en dat ik haar de contactgegevens van de zendelingen kon geven. Hemeltje, ik vraag me af hoeveel mensen me in de gaten houden. Word ik beoordeeld? Ik nodig iedereen dit dit leest uit om zelf meer te weten te komen over De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen.

Persoonlijke verhalen

Hoe hebt u thuis meer saamhorigheid kunnen ontwikkelen?

Eensgezindheid thuis is heel belangrijk voor mijn man en ik, want we hebben niet hetzelfde geloof. Maar we houden beiden van de Bijbel, het fundament van ons geloof. We respecteren elkaars keuze van aanbidding, maar hebben ieder een sterke geloofsovertuiging.

Hoe ik mijn geloof naleef

Ik hou van mensen, vooral van de jeugd in deze tijd. Ze gaan uitdagingen aan, zijn nieuwsgierig en durven de discussie met volwassenen aan te gaan als ze het er niet mee eens zijn. Ik hou van de jeugd omdat ze een beter mens van me maken; ze doen me nadenken over de dingen die ik zeg, denk en doe. In de kerk werk ik met jongeren. Ik ben momenteel werkzaam in het jongevrouwenprogramma (een jongerenorganisatie) Het is geweldig om te zien hoe jonge meisjes jonge vrouwen worden. Het is heerlijk om te luisteren naar, en betrokken te zijn in, hun gesprekken als ze het hebben over hun lichamelijke, sociale en geestelijke groei. De jongeren doen vaak aan dienstverlening in de gemeenschap. Zo hebben ze de tuin van bejaarden verzorgd, huizen schoongemaakt, afval in de plaatselijke gemeenschap opgeraapt, gebabysit, koekjes gebakken en op allerlei manieren hun hulp aangeboden. Dat gaat niet altijd van een leien dakje; vaak willen ze niet mee doen. Maar met wat overtuigingskracht nemen ze deel en de voldoening die ze er aan het einde aan over houden, is hartverwarmend. Vele jongeren die ik in het politiebureau zie, doen zich vaak zelfverzekerd, confronterend en streetwise voor. Als ik ze onder vier ogen spreek, besef ik dat velen van hen niet alleen juridisch advies, maar ook liefde nodig hebben. Veel jongeren willen deel uitmaken van mijn gezin. Dat beschouw ik als een groot compliment. Ik leg hun uit dat ik streng ben en bepaalde richtlijnen naleef. Veel jongeren trekken hun verzoek daarna in — anderen willen een deel zijn van mijn leven. Ze hebben onvoorwaardelijke liefde nodig. Ik hou van mijn leven. Het is niet gemakkelijk; ik heb veel beproevingen, maar dat zorgt ervoor dat ik een beter mens word. Ik probeer anderen te behandelen zoals ik zelf behandeld wil worden. Ik probeer om het goede te zien in mensen en bekijk situaties vanuit een positief perspectief.