mormon.org Wereldwijd

Hallo, ik ben Deon Davis

  • Deon Davis
  • Deon Davis
  • Deon Davis
  • Deon Davis
  • Deon Davis
  • Deon Davis
  • Deon Davis
  • Deon Davis

Over mij

Ik ben in Mount Isa (Queensland) geboren, een mijnwerkersstadje in het midden van Australië. De zendelingen hebben mijn ouders gedoopt toen ik vier jaar oud was. Ik kom uit een gezin met acht zoons en twee dochters. Door mijn huidskleur en godsdienst ben ik op school en op mijn werk veel gediscrimineerd. Ik heb me tijdens mijn jeugd veel op sport geconcentreerd: zwemmen, rugby, softbal, basketbal, en alle andere sporten eigenlijk ook. Ik ben van 1988-1990 in het zendingsgebied Auckland (Nieuw-Zeeland) voor de kerk op zending geweest. Ik ben nu achttien jaar getrouwd. We hebben vijf prachtige dochters, en momenteel werk ik aan mijn mastersgraad in de openbare gezondheidszorg. Ik heb in het rechtssysteem met autochtone gevangenen gewerkt, juridisch advies in de plaatselijke gemeenschap gegeven, als voorzitter in het jeugdrecht gewerkt, in de jeugdzorg gewerkt, en de eerste handleiding voor autochtone gehandicapten in Victoria samengesteld. Ik ben ambassadeur tegen geweld tegen vrouwen, voorzitter van een regionale actiegroep tegen geweld in het gezin, en ik werk voor een publieke gezondheidszorgorganisatie in Melbourne.

Waarom ik mormoon ben

Mijn lidmaatschap in de kerk is een lichamelijke, emotionele en geestelijke ervaring. Ik ga al vanaf mijn vierde jaar met plezier naar de kerk. Er kwam echter een moment waarop ik me moest afvragen waarom ik naar de kerk, naar de activiteiten en ’s morgens vroeg naar het seminarie ging. Door de kracht en het onderwijs van mijn ouders bleef ik op het goede pad. De zendelingen van deze geweldige kerk hebben veel invloed gehad op mijn beslissing om actief in de kerk te blijven. We beschouwden ze als broers en zussen toen we opgroeiden. Pas toen ik zelf op zending naar Nieuw-Zeeland ging, moest ik er zelf achter komen of de kerk waar was. Toen ik in Nieuw-Zeeland aankwam, kreeg ik dat antwoord. Ik ben dank verschuldigd aan drie mannen die in Mount Isa op zending waren. Door hun invloed en voorbeeld werd ik gemotiveerd om ook op zending te gaan. Ik ben dankbaar voor de vele mannen en vrouwen die me mijn hele leven in de kerk met hun voorbeelden en verhalen geïnspireerd hebben. Ik ben door de kerk een beter mens geworden. Ik eer de relatie met mijn vrouw en dochters, en ik heb respect voor de mensen om me heen, ongeacht hun nationaliteit, huidskleur of handicap. Mijn levensdoel is niet alleen voor dit aardse leven, maar voor de eeuwigheid. De leerstellingen van de kerk symboliseren orde en geluk. Ik vind dat iedereen deze leerstellingen moet begrijpen en waarderen, want ik heb er vele malen kracht uit geput toen ik beslissingen moest nemen. Een broertje van me is aan wiegendood overleden. Ik vind het geweldig dat hij en ik door deze leerstellingen ooit weer bij elkaar kunnen zijn.

Hoe ik mijn geloof naleef

Door de jaren heen heb ik leidinggevende functies vervuld, met de jongemannen, om gezinnen te helpen en om mensen te adviseren. Mijn werk in de gemeenschap is een verlenging van wat ik in de kerk doe. Ik wil graag in de behoeften van mijn medemensen voorzien. De normen en waarden die mijn ouders me hebben bijgebracht, zijn dezelfde normen en waarden die ik hanteer in mijn werk in de gemeenschap. De wijk waar we als gezin bij horen, is als een verlengstuk van mijn gezin. We steunen elkaar in de goede en minder goede ervaringen van het dagelijks leven. Mijn leven is op hulp aan anderen gericht, een eigenschap die ik van mijn ouders heb meegekregen.