mormon.org Wereldwijd

Waarom dragen de vrouwen in De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen het priesterschap niet? Hoe geven mormoonse vrouwen leiding in de kerk?

Officieel antwoord

Gordon B. Hinckley, voormalig president van De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen, heeft gezegd:

‘Vrouwen dragen het priesterschap niet omdat de Heer dat zo heeft ingesteld. Het maakt deel uit van zijn programma. Vrouwen nemen een vooraanstaande positie in de kerk in. Mannen dragen het priesterschap. Maar vrouwen hebben een essentiële positie in de kerk. Zij hebben hun eigen organisatie. Die organisatie is in 1842 door Joseph Smith opgericht en wordt de zustershulpvereniging genoemd, omdat het doel hulpverlening aan behoeftigen is. Het is volgens mij nu de grootste vrouwenorganisatie ter wereld. […] Zij hebben hun eigen kantoor, hun eigen presidium en hun eigen bestuur. En de vereniging bevindt zich ook in de kleinste kerkgemeenten in de wereld. […]

Ja, de mannen dragen het priesterschap. Maar mijn vrouw is mijn partner. In deze kerk lopen man of vrouw niet voorop. Ze lopen naast elkaar. Ze zijn gelijkwaardige partners op hun levensreis.’

  • Wij, als vrouwen in de kerk, hebben het geluk te weten dat wij een speciale plek innemen in het plan van God en dat deze plek en functie perfect is om in een gezin eeuwig geluk te bereiken. Wij kunnen echtgenote, metgezellin en raadgeefster zijn voor een man die priesterschapsdrager is, we kunnen uniek, prachtig en speciaal zijn, en bijzondere band met onze hemelse Vader hebben. Wij kunnen moeder zijn; dus kunnen wij een fysiek lichaam aan geestkinderen van God geven en de prachtige ervaring hebben om hen in onze baarmoeder te dragen, hen te verzorgen, hen groot te brengen en hun te onderwijzen zodat zij zelfstandige en gelukkige personen kunnen worden. Wat een grote vreugde! Ik ben blij vrouw en moeder te zijn. Meer tonen

  • De rol van de vrouw is volkomen gelijkwaardig en is nooit ondergeschikt aan de rol van het priesterschap voor mannen. Vrouwen ontvangen dezelfde zegeningen van het priesterschap en hebben leidinggevende functies in de kerk van het hoogste niveau van algemene autoriteit tot op een gemeentelijk niveau. In die rollen vullen ze de mannen aan en werken ze met hen samen. De vrouwen en de priesterschap moeten samenwerken, omdat de ene rol niet zonder de andere kan. Het is de bedoeling dat het priesterschap wordt aangewend als officiërende macht van sleutels en verordeningen om anderen tot zegen te zijn, nooit voor zelfverheerlijking. In de tempel kunnen vrouwen zelfs in bepaalde verordeningen officiëren. Maar mannen en vrouwen die de organisatie of structuur van de kerk begrijpen, weten dat ze geen functie kunnen krijgen omdat ze dat zelf willen. Iemand wordt een tijdlang voor een bepaalde taak geroepen, maar er is geen machtsstructuur waarin je hogerop klimt. Er is geen seksistische discriminatie, maar een perfect evenwicht. Hoewel mannen en vrouwen dezelfde gaven kunnen hebben, zijn er bepaalde gaven en eigenschappen die de vrouw eigen zijn. En hoewel het priesterschap aan mannen moet worden verleend, worden de rol, de gaven en eigenschappen van vrouwen hun van nature gegeven. Er wordt wel gezegd dat vrouwen met hun aangeboren gaven in opdracht van engelen werken. Vrouwen worden ook aangemoedigd om hun opleiding voort te zetten en constant hun vaardigheden te verbeteren. Meer tonen

  • Ik denk dat een van de grootste misverstanden over onze kerk is dat de vrouwen op de een of andere manier onderdanig en zwak zijn of onder de duim worden gehouden. Ik lach altijd als ik iemand iets over dit misverstand hoor zeggen. Dan denk ik dat ze maar eens een dagje met mij of mijn vriendinnen moeten doorbrengen! Ik vind de vrouwen van de kerk juist erg sterk. Sommigen vragen zich misschien af hoe dit kan, daar vrouwen het priesterschap niet dragen. Maar het priesterschap is niet synoniem aan leiderschap. Ik ben lid geweest van vijf verschillende presidiums en heb veel kansen gekregen om leiding te geven. Maar leiderschap is eigenlijk gewoon dienen. Anderen dienen en liefde geven zou ons hele streven moeten zijn. Ik denk dat de wereld waarde toekent aan dingen die zichtbaarder zijn. Maar doordat ik kinderen met bijzondere behoeften heb, heb ik hier een andere visie op gekregen. Mijn zoon Ethan heeft een spastische verlamming. Zijn zusje Jane heeft hem in de loop der jaren altijd erg geholpen en gesteund. Toen zij begon te praten, begon hij ook te praten. Ze leert hem heel veel. Haar ondersteunende rol is beslist niet minder waardevol dan die van degene die alle aandacht vraagt. Beiden hebben in mijn ogen dezelfde waarde en verdienen even veel liefde. En mijn zoons zijn niet populair op een wereldse manier. Ze zullen nooit op de voorpagina van een tijdschrift staan, maar voor mij of voor hun Vader in de hemel zijn ze niet minder waard. Ik weet dat ze gelijkwaardig zijn aan elke aantrekkelijke of machtige persoon. Met andere woorden, we hechten vaak waarde en macht aan bepaalde rollen omdat ze ons belangrijker toeschijnen. Ik heb echter ingezien dat ieder van ons een rol en zending in dit leven heeft die net zo waardevol is als elke andere, maar die alleen anders is. Dus mannen kunnen priesterschapshandelingen verrichten, maar mijn man en ik zijn in de zegeningen van het priesterschap gelijkwaardig. De macht van het priesterschap is Gods macht. Wij als mensen krijgen alleen de kans om er deel aan te hebben. Man en vrouw hebben daar een verschillende rol in, maar geen van beide is belangrijker dan de ander. In feite ben ik thuis meestal degene die de aanzet geeft tot een priesterschapszegen. Vaak heb ik na gebeden te hebben over een probleem het antwoord gekregen door mijn man om een zegen te vragen. Dat zijn bijzondere momenten, want ik weet dan wat Gods wil voor ons gezin is. Er was bijvoorbeeld zo’n moment toen Ethan drie jaar was. Hij nam twaalf keer per dag medicijnen in en had nog zo’n tien aanvallen per dag. Het was een erg moeilijke tijd omdat we ook een pasgeboren baby in huis hadden. Ik bad en bad om hulp. Ik kreeg het antwoord door mijn man om een zegen te vragen. We lieten er als gezin een gezamenlijke vasten aan voorafgaan. Toen mijn man en een vriend Ethan de handen oplegden, zei mijn man dat zijn aanvallen onmiddellijk op zouden houden. Hij heeft daarna nooit meer een aanval gehad. Dat was niet de macht van mijn man. Hij was slechts het middel om dit tot stand te brengen, net als ik. Wij speelden allebei een andere rol, maar het was Gods macht, en wij volgden zijn aanwijzingen op. Door nederig te zijn, hebben we wonderen meegemaakt. Meer tonen

Geen resultaten