mormon.org Pandaigdigan

Panunumbalik ng
Simbahan ni Jesucristo

Itinatag ni Cristo ang Kanyang Simbahan sa Lupa

“Ako ang daan, at ang katotohanan, at ang buhay” (Juan 14:6) sinabi ni Cristo sa kanyang mga disipulo sa kanyang maikli ngunit makapangyarihang pagmiministeryo sa lupa. Iyon ay napapanahon at kailangang mensahe dahil ilang daang taon bago Siya isinilang ay maraming taong tumigil sa pagsunod sa mga utos ng Diyos. Ibinalik ni Cristo ang liwanag sa mundo nang ipahayag Niya ang Kanyang ebanghelyo katulad ng ginawa niya sa mga propeta noong araw na gaya nina Abraham, Isaac, at Moises. Pumili Siya ng labindalawang lalaki para maging Kanyang mga apostol—kabilang na si Pedro, Santiago at Juan—at ipinatong sa kanilang ulo ang Kanyang mga kamay upang ibigay sa kanila ang awtoridad na tinatawag na priesthood upang magsagawa ng mga binyag, pamahalaan ang Kanyang simbahan, at palaganapin ang Kanyang salita sa buong mundo.

Sa kabila ng Kanyang malaking impluwensya at maraming himala, sa huli ay tinanggihan Siya at ipinako sa krus. Pagkamatay niya, nagpatuloy ang Kanyang matatapang at matatapat na apostol kahit wala Siya, nagbinyag ng mga bagong miyembro, at nagpasimula ng iba’t ibang kongregasyon.

Ang Malawakang Pagtalikod sa Katotohanan

Gaano man kagiting ang mga pagsisikap ng mga apostol ni Cristo at ng matatapat na disipulo, ang orihinal na simbahang ipinanumbalik ni Cristo ay nagsimulang maglaho. Naharap ang mga miyembro sa matinding pang-uusig at pinaslang ang lahat ng apostol maliban sa isa. Ito ang panahong tinatawag na Malawakang Apostasiya, na nagkaroon ng “pagtaliwakas [o pagtalikod]” (II Mga Taga Tesalonica 2:1-3) sa ebanghelyong itinatag ni Cristo. Ang awtoridad ng apostol na ipagkaloob ang mga susi ng priesthood at tumanggap ng paghahayag para sa Simbahan ay nawala kasama ng marami pang mahahalagang turo. Pumasok sa simbahan ang mga maling turo na taliwas sa Kanyang mga itinuro na nauwi sa magkakasalungat na mga opinyon at pagkawala ng mga katotohanan. Ang panahon ito ang tinatawag naming Malawakang Apostasiya.

Walang awtoridad o banal na patnubay, kaya nahirapang magtagal ang Kristiyanismo dahil sa magkakasalungat na opinyon maging tungkol sa pinakasimpleng mga turo ng ebanghelyo. Walang awtoridad ng priesthood o buong ebanghelyo, kaya kinailangang umasa ng mga tao sa karunungan ng tao upang ipaliwanag ang mga banal na kasulatan, alituntunin at ordenansa. Maraming maling ideyang itinuro bilang katotohanan, at karamihan sa alam natin tungkol sa tunay na pagkatao at katangian ng Diyos Ama, ng Kanyang Anak na si Jesucristo, at ng Espiritu Santo ay nawala. Ang mahahalagang doktrinang gaya ng pananampalataya, pagsisisi, binyag, at kaloob na Espiritu Santo ay nabaluktot at ang mahahalagang doktrina ay lubos na nawala.

Makalipas ang mga siglo, natanto ng mga taong nagkaroon ng inspirasyon, tulad nina Martin Luther at John Calvin, na ang mga kaugalian at doktrina ay nabago o nawala at sinikap nilang gumawa ng mga pagbabago sa mga simbahang kinabibilangan nila. Ngunit walang awtoridad ng mga apostol ng Panginoong Jesucristo, kaya hindi maibalik ang Kanyang ebanghelyo at Simbahan sa orihinal nitong pagkakatatag.

Ipinanumbalik ng Diyos ang Simbahan ni Cristo sa pamamagitan ni Joseph Smith

Kung sabihin sa atin ng kapitbahay na batang lalaki na tinawag siya ng Diyos upang ipanumbalik ang Kanyang tunay na simbahan sa lupa, maniniwala ba tayo sa kanya? Hindi siguro. Hindi rin naniwala ang maraming tao sa Nazaret na ang kanilang kapitbahay na si Jesucristo, na karpintero, ang Mesiyas.

Pagkaraan ng maraming siglo ng espirituwal na pagkalito kailangang-kailangan ng mga tao ang orihinal na mga katotohanang itinuro ni Jesucristo. Nang piliin ng Diyos ang 14-na-taong-gulang na batang lalaki noong 1820 bilang Kanyang sugo, ayaw makinig ang karamihan sa mga tao. Si Joseph Smith ay nakatira sa Estados Unidos, na siyang tanging bansang nagpahayag ng kalayaan sa relihiyon noong panahong iyon. Napakarelihiyoso ng kanyang pamilya at palagi nilang hinahangad ang katotohanan.

Kinailangang magpasiya ni Joseph kung alin sa maraming sektang Kristiyano ang sasapian. Matapos pag-aralang mabuti, lito pa rin si Joseph Smith kung aling simbahang Kristiyano ang dapat niyang sapian. Kalaunan ay isinulat niya, “Napakalaki ng kaguluhan at sigalutan ng iba’t ibang sekta, na hindi maaari para sa isang tao na kasimbata ko … na makarating sa anumang tiyak na pagpapasiya kung sino ang tama at kung sino ang mali.… Sa gitna nitong labanan ng mga salita at ingay ng mga haka-haka, madalas kong sabihin sa aking sarili: Ano ang nararapat gawin? Sino sa lahat ng pangkat na ito ang tama; o, lahat ba sila ay pare-parehong mali? Kung mayroon mang isang tama sa kanila, alin ito, at paano ko ito malalaman?” (Joseph Smith—Kasaysayan 1:8, 10).

Bumaling siya sa Biblia para mapatnubayan. Nabasa niya, “Kung nagkukulang ng karunungan ang sinoman sa inyo, ay humingi sa Dios, na nagbibigay ng sagana sa lahat at hindi nanunumbat; at ito’y ibibigay sa kaniya” (Santiago 1:5). Sa simpleng pananampalataya ay nagpasiya siyang gawin iyon mismo. Noong tagsibol ng 1820, nagtungo siya sa isang malapit na kakahuyan at lumuhod at nanalangin. Inilarawan niya ang kanyang karanasan: “Ako ay nakakita ng isang haligi ng liwanag na tamang-tama sa tapat ng aking ulo, higit pa sa liwanag ng araw, na dahan-dahang bumaba hanggang sa ito ay pumalibot sa akin… Nang tumuon sa akin ang liwanag, nakakita ako ng dalawang Katauhan, na ang liwanag at kaluwalhatian ay hindi kayang maisalarawan, nakatayo sa hangin sa itaas ko. Ang isa sa kanila ay nagsalita sa akin, tinatawag ako sa aking pangalan, at nagsabi, itinuturo ang isa—Ito ang Aking Pinakamamahal na Anak. Pakinggan Siya!” (Joseph Smith—Kasaysayan 1:16–17). Sa kanyang pangitain nagpakita ang Diyos Ama at ang Kanyang Anak na si Jesucristo. Sinabi ng Tagapagligtas kay Joseph na huwag sumapi sa alinman sa mga simbahan. Bagama’t maraming mabubuting tao sa panahong iyon ang naniniwala kay Cristo at nagsisikap na unawain at ituro ang Kanyang ebanghelyo, wala sa kanila ang kabuuan ng katotohanan o ang awtoridad na magbinyag at magsagawa ng iba pang mga nakapagliligtas na ordenansa. Ang pangitain ang tanda ng simula ng Panunumbalik ng Simbahan ni Jesucristo sa lupa, na pinahintulutan ng Diyos na maitatag 10-taon pagkaraan ng mas matalino at tinuruan ng langit na si Joseph Smith, kaya muling nakatanggap ang lahat ng kagalakan at pagpapalang dumarating sa pagsunod dito.

Alamin pa ang tungkol kay Joseph Smith

Awtoridad na Pamunuan ang Kanyang Ipinanumbalik na Simbahan

Ano ang talagang ibig sabihin ng pagkakaroon ng banal na awtoridad? Ang awtoridad na kumilos sa pangalan ng Diyos ay tinatawag na priesthood. Mali ang paniniwala ng ilang tao na binibigyan nito ng kapangyarihan ang isang tao na sabihin sa iba kung ano ang gagawin. Ang ibig sabihin lang nito ay na makakikilos ang isang tao sa pangalan ng Diyos para sa Kanyang simbahan—gaya ng kapag binibigyan natin ng power of attorney ang isang tao para makakilos sila para sa atin.

Bago itinatag ang Simbahan ni Jesucristo ng mga Banal sa mga Huling Araw, tinanggap ni Joseph Smith ang awtoridad ng priesthood sa mga kamay nina Juan Bautista, Pedro, Santiago, at Juan na tinanggap ang “kapangyarihan at kapamahalaan [o awtoridad]” na iyon mula kay Jesucristo (Lucas 9:1). Nagpakita ang mga lalaking ito bilang mga anghel at ipinagkaloob ang priesthood kay Joseph Smith. Ang propeta ngayon, si Thomas S. Monson, ang awtorisadong humalili kay Joseph Smith. Matutunton niya at ng iba pang mga Apostol ng Simbahan na ang kanilang awtoridad ay galing kay Jesucristo sa patuloy na mga ordinasyon.

Ang Aklat ni Mormon

Ang Aklat ni Mormon ay nagpapatotoo na si Jesucristo ay tunay na nabuhay sa lupa at buhay pa rin ngayon bilang ating banal na Tagapagligtas. Ito ang ikalawang saksi na nagpapatunay na buhay si Jesucristo at totoo ang Biblia. Ang salaysay ng pinagmulan nito ay isang himala na katulad ng iba pang mga kaganapang nakapalibot sa panunumbalik ng Simbahan.

Noong 1823 si Joseph Smith ay binisita ng isang banal na sugo na nagngangalang Moroni tulad noong madalas magpakita ang mga anghel sa mga Apostol sa Bagong Tipan. Sinabi ni Moroni kay Joseph ang tungkol sa isang talaan ng mga nanirahan noon sa lupain ng Amerika na nakabaon sa kalapit na burol. Sinabi niya na naglalaman ito ng kabuuan ng ebanghelyo ni Jesucristo at nakasulat ito sa maninipis na pirasong metal na ginto. Isinalin ni Joseph ang aklat sa Ingles. Ang aklat ay tinawag na Aklat ni Mormon dahil kay Mormon, ang sinaunang propetang nagtipon nito.

Isinalin at isinulat sa estilong ginamit sa pagsulat sa Banal na Biblia, ikinukuwento sa atin ng Aklat ni Mormon ang mga paghihirap ng mabubuting tao sa panahong iyon na nagsikap na sundin ang mga utos ng Diyos. Katulad ng nangyayari ngayon kung minsan, madalas ay pinagtatawanan sila at inuusig dahil sa kanilang mga paniniwala. Ang isang partikular na bahagi ng aklat na nagbibigay-inspirasyon ay nagsasalaysay sa pagbisita ni Cristo sa lupain ng Amerika matapos Siyang mabuhay na mag-uli. Inanyayahan niya ang mga tao na damhin ang mga bakas ng sugat sa kanyang mga kamay, paa at tagiliran. Binasbasan Niya sila at pinagaling, nagsagawa Siya ng mga himala, at binigyan Niya ang labindalawang lalaki ng awtoridad na katulad ng ibinigay Niya sa labindalawang apostol na ang mga gawain ay nakatala sa Biblia. Ang epekto ng Kanyang pagbisita ay labis na nakaantig sa mga tao kung kaya’t sa halos 170 taon ay namuhay sa lubos na kapayapaan at kabutihan ang mga tao.

Alamin ang Iba Pa tungkol sa Aklat ni Mormon

Ang Diyos ang Iyong Mapagmahal na Ama sa Langit

Ang pinakamahalagang katotohanan ng ipinanumbalik na simbahan ay na ang Diyos ang ating Ama sa Langit at tayo ay kanyang mga espiritung anak. Kilala niya tayo nang personal at mahal tayo nang higit kaysa kaya nating unawain. Nais Niya tayong magtagumpay sa buhay na ito at makabalik sa Kanyang piling. Ang ating buhay sa lupa ay bahagi ng Kanyang plano para magtamo tayo ng katawan, matuto, lumago at magalak. Kung minsan ang buhay ay mahirap, malungkot o nakatatakot, ngunit lagi kang inaalala ng Ama sa Langit. Bilang sagot sa iyong mga panalangin, handa Siyang bigyan ka ng kapanatagan, kapayapaan at patnubay.

Naghanda Siya ng landas na susundan natin na magpapala sa ating buhay. Ang landas na ito ay kailangan para tayo makabalik sa Kanya. Matatanggap natin dahil dito ang kabuuan ng mga epekto ng nagbabayad-salang sakripisyo ni Cristo. Kapag ginawa natin ito, makatatagpo tayo ng higit na kapayapaan at kagalakan sa buhay na ito at sa kabilang-buhay.

Ang mga pamilya ay mahalaga sa Plano ng Diyos

Marahil ay pinalaki tayo sa isang masaya at matatag na pamilya na may dalawang mapagmahal na magulang. Marahil ay hindi, at mahirap lumaki nang walang pagmamahal at suportang inaasam natin. Maaaring kapag nasa hustong gulang na tayo ay nais natin ng masayang tahanan.

Hindi laging madaling mabuhay nang payapa sa pamilya, ngunit sa ipinanumbalik na simbahan ng Diyos, ang pagsasama ng mag-asawa at mga pamilya ang pinaniniwalaang pinakamahalagang yunit ng lipunan sa buhay na ito at sa kawalang-hanggan. Nais ng Diyos na gawin natin ang lahat ngayon para maihanda ang ating sarili na makapiling ang ating pamilya magpakailanman. Kung isasalig natin ang pagsasama ng mag-asawa at pamilya sa mga alituntunin ni Cristo kabilang ang pananampalataya, panalangin, pagsisisi, pagpapatawad, paggalang, pagmamahalan, awa, gawa, at mga kapaki-pakinabang na gawaing panlibangan, ang tahanan ay maaaring maging isang lugar ng kanlungan, kapayapaan at malaking kagalakan.

Hindi tayo dapat panghinaan ng loob. Gaano man ang pagsisikap natin, hindi magiging perpekto ang samahan ng mag-asawa at pamilya. Bahagi iyan ng pag-unlad na kailangan nating maranasan. Nais ng Diyos na matuto tayong maging mapagpasensya at mapagmahal kapag ang ating asawa, musmos na anak o anak na tinedyer ay nagkakamali. Ang ating tungkulin ay paglingkuran sila, na tutulong naman sa atin na maging higit na katulad ng Diyos.

Alamin Pa ang tungkol sa Pagpapatatag ng mga Pamilya

Paano Tayo Kinakausap ng Diyos Ngayon

Binibigyan din Niya tayo ng tagubilin sa pamamagitan ng kanyang mga propeta na may awtoridad na magsalita at kumilos sa Kanyang pangalan. Sa buong kasaysayan, ang matatapang na propetang katulad nina Noe, Abraham, Moises, Pedro, Juan Bautista, Apostol Pablo at di-mabilang na iba pa ay taimtim na nagpatotoo tungkol kay Cristo upang tulungang lumakas ang ating sariling pananampalataya sa Kanya.

Nang paslangin si Joseph Smith sa Carthage, Illinois, noong 1844, ang pamumuno sa ipinanumbalik na Simbahan ay ipinasa kay Brigham Young na siyang senior na apostol sa panahong iyon. Pinamunuan niya ang Simbahan sa patnubay ni Cristo nang sumunod na 33 taon—at pinamunuan ang unang grupo ng mga pioneer patawid sa kapatagan patungong Salt Lake Valley noong 1847. Pinamahalaan niya ang pandarayuhan ng mahigit 70,000 pang mga tao mula sa U.S. at Europe, at nagtatag ng mahigit 350 pamayanan sa Western U.S., Canada, at Mexico.

Ang pagkakasunud-sunod ng mga propeta ay patuloy hanggang sa ating kasalukuyang propeta at Pangulo ng Simbahan na si Thomas S. Monson. Siya ay tinutulungan ng dalawang tagapayo, sina Henry B. Eyring at Dieter F. Uchtdorf. Sila ang bumubuo ng Unang Panguluhan ng Ang Simbahan ni Jesucristo ng mga Banal sa mga Huling Araw (katulad nina Pedro, Santiago, at Juan noong panahon ni Cristo). Tulad noong akayin ng Diyos ang mga Israelita mula sa pagkaalipin patungo sa mas magandang lugar sa pamamagitan ng Kanyang propetang si Moises, inaakay Niya tayo sa mas masaya, mas payapang buhay kapag pinipili nating sundin si Jesucristo sa pamamagitan ng pagsunod sa Kanyang buhay na propeta. Inaanyayahan tayong lahat na basahin o pakinggan ang mga salita ng mga buhay na propeta at pag-isipan kung paano makikinabang ang ating buhay sa pagkaalam ng kalooban ng Diyos.