Բաց թողնել նավիգացիան
Մեր մարդիկ
Մեր արժեքները
Մեր հավատալիքները
Այցելեք մեզ
.
Զրուցեք մեզ հետ

ընտանեկան պատմություն

Ինչո՞ւ է ընտանեկան պատմությունը կարևոր

Մեզանից նրանք, ովքեր արդեն ներգրավվել են ընտանիքի պատմության մեջ, գիտեն, թե որքան հաճելի բան է դրանով զբաղվելը: Բայց դա չէ պատճառը, որ մենք ունենք աշխարհում ամենամեծ տոհմաբանական գրադարանը և 13 միլիոն մորմոնների խրախուսվում է կատարել իրենց ընտանեկան արմատների հետազոտությունը: Ավելի շուտ, դա պայմանավորված է մեր վարդապետությամբ, որն ուսուցանում է, որ ամուսնությունը և ընտանիքները կարող են շարունակվել այս կյանքից հետո: Իսկ դա կարող է լինել միայն այն դեպքում, երբ ընտանիքները կնքվում են միասին Տիրոջ տաճարներից մեկում և միավորվում են որպես հավերժություն:

Հրաշալի բան է բոլորիս համար այսօր, ովքեր տաճարում կնքվելու հնարավորություն ունեն, իսկ մեր նախնինե՞րը, ովքեր մահացել են հնարավորություն չունենալով ստանալու արարողություններ, ինչպիսիք են` մկրտությունը կամ հավերժական ընտանիք լինելու օրհնությունները: Անիմաստ է այն, որ Աստված պարզապես կասի. «Ափսոս, բախտդ չբերեց»: Անշուշտ, այդպես չէ: Երբ հին ժամանակներում Քրիստոսը կազմակերպեց Իր Եկեղեցին, այն ներառում էր տարբեր աշխատանքներ մահացածների համար, երբ արարողություններ էին կատարվում մահացած բարեկամների համար, «Ի՞նչ կանեն մեռելների համար մկրտվողները, եթե արդարև մեռելները հարություն չառնեն. էլ ինչո՞ւ են նրանց համար մկրտվում» Ա Կորնթացիս ԺԵ.29): Մարգարե Ջոզեֆ Սմիթի միջոցով Իր սկզբնական եկեղեցին երկրի վրա վերականգնելով, Քրիստոսը ընդգրկեց նաև տաճարներում մահացած հարազատների համար արարողությունների կատարումը: Հիսուս Քրիստոսի ավետարանը ներառում է այսօր սուրբ տաճարներում այդ նույն օրհնությունները ստանալը:

Տոհմաբանական կամ ընտանիքի պատմության հետազոտությունը մահացածների համար կատարվող տաճարային աշխատանքի նախակարապետն է հանդիսանում: Մենք կատարում ենք այդ աշխատանքը անուններ և այլ տոհմաբանական տեղեկություն գտնելով, որպեսզի տաճարային արարողությունները կատարվեն մեր մահացած արյունակիցների համար: Այդ ժամանակ հոգևոր աշխարհում մեր նախնիներին ուսուցանվում է ավետարանը, և նրանք իրենց համար կատարված աշխատանքը ընդունելու կամ մերժելու հնարավորություն են ունենում: Մայր Թերեզան մի անգամ ասել է, որ «միայնակությունը և անցանկալի լինելու զգացումը ամենասոսկալի աղքատությունն են»: Իսկապես տխուր է միտքը, որ խղճալի միայնակությունը, անցանկալի և սիրելիներից առանձնացված լինելը կարող է այս կյանքի սահմաններից դուրս գալ, իսկ դա կարող է կանխել տաճարային աշխատանքը: